Overlast! Huisvredebreuk!

Ze zijn een fenomeen. De familienaam `Tokkie' heeft spreekwoordelijke dimensies aangenomen. Sommige mensen (ik denk nu aan Zsa Zsa Gabor, de prins van Lignac, of Elizabeth Taylor) zijn al zo lang beroemd dat iedereen vergeten is waaróm ze eigenlijk beroemd zijn. Ze hebben een stadium bereikt waarin ze niets meer hoeven te doen, omdat naam en faam compleet samenvallen. Beroemd zijn is dan geen gevolg meer, maar een levensmissie.

De Tokkies hebben dit stadium bereikt door simpelweg `zichzelf te zijn', door zich te gedragen zoals ze zich altijd gedragen. Ze vertegenwoordigen daarmee niet het gemiddelde Nederlandse gezin, waar de ouders de kost verdienen, ervoor proberen te zorgen dat hun kinderen redelijk terechtkomen en de balans van plicht en plezier in de gaten houden. Normaal, maar saai. De Tokkies staan hier lijnrecht tegenover. Ze zijn werkloos, eten te veel en ongezond, doen geen moeite voor een prettig voorkomen, de gezinsleden gaan niet zachtzinnig met elkaar om, en ze zijn ook nog eens hun huis uitgezet omdat de buren niet meer tegen het lawaai, de stankoverlast en het getier konden.

Dat laatste is het enige wat hun echt kwalijk valt te nemen. Vroeger wisten autoriteiten ook niet wat ze met zulke overlast aanmoesten, en werden gezinnen als de Tokkies weggestopt in wijken voor `asocialen', waar ze elkaar het leven zuur konden maken. Niet dat dat de problemen oploste, maar dan waren ze tenminste een beetje aan het zicht (en het oor) onttrokken.

Maar is beroemd worden, zoals De Tokkies is overkomen, wél een oplossing?

Niet echt, of maar heel even. De ademloze fascinatie die de Tokkies ten deel valt als schaamteloze drop outs zegt meer over deze tijd dan over hen. Hun antiburgerlijke stijl wekt tegelijkertijd afkeer en bewondering op – zoals de bourgeoisie zich vroeger liet imponeren door artistieke bohémiens met lak aan het keurslijf van de keurige gevestigde orde. Nu iedereen zichzelf als een authentieke vrije vogel beschouwt, rest slechts de heroïek van de verloedering om je door te laten imponeren. Er zit trouwens een christelijk componentje in deze fascinatie. De Tokkies zijn ook beroemd omdat ze zielig zijn en gered moeten worden. Met honende minachting voor alle hulpverleners die al over de vloer kwamen, en faalden, wierp nep-therapeut Emile Ratelband zich op als een verwaten Hercules, die deze Augiasstal wel even zou saneren. Hij kocht een huis en probeerde de Tokkies een nieuw leven te laten beginnen. Voorspelbaar genoeg faalde hij, net als alle andere do-gooders.

Het maakt de Tokkies allemaal niet uit. Als gezin verhuren ze zich inmiddels op bruiloften en partijen. Hun dagelijks leven is te volgen op internet. Geheel conform de tijdgeest: als je het niet meer weet, commercialiseren dan maar! Aan klinkende munt heeft een mens meer dan aan holle faam.

Ze zullen weinig tijd over hebben om te lezen. Toch geef ik ze graag een boek cadeau: De zaak Zonnebloem van Kuifje. Grappig, mooi getekend, spannend en met het hart op de juiste plaats. In een subplotje van dit album heeft kapitein Haddock (kasteeleigenaar) te kampen met Serafijn Lampion die met zijn complete familie het kasteel intrekt. Indringers! Huisvredebreuk! Overlast! Chaos! Lees het boek, beste Tokkies. Benieuwd waar uw solidariteit ligt.

Hergé: De zaak Zonnebloem. De avonturen van Kuifje, Casterman.