Onbeschoft gedrag alom

Niet het gekrakeel over hoofddoekjes. Niet het domme gekakel van omhooggevallen politici. Nee, het irritante gedoe van mensen die bovenaan de roltrap lange gesprekken voeren met een vriend, en slechts node opzij gaan. De moeders met kinderwagens die in supermarkten niet uitkijken en tegen je aanrijden. De fun-shoppers die de klapdeur na hun binnenkomst tegen je aan laten knallen, omdat je het ongeluk hebt achter hen te lopen. De mede-fietser, die jou snijdt, zodat jij op je rem moet staan. Een en al onbeschoftheid.

Het ergste is: ik ben geneigd mee te doen.

Mijn leven is er een van gehaastheid, agenda's, op je horloge kijken. Van de ene naar de andere afspraak gaan. En dus erger ik mij aan dat oude vrouwtje, dat langzaam voortschuifelt, zodat ik er niet langs kan. Dus maak ik mij druk om die kinderen, die, rennend in de supermarkt, mij voor de voeten lopen.

Dus bijt ik van ergernis op mijn lippen, als die rolstoeler op het trottoir mij de snelle voortgang verhindert.

Mijn goede voornemen is: onthaasten. Niet meer de dingen op het laatste moment doen, meer tijd nemen voor mijn zaken, méér zaken schrappen uit mijn agenda, zodat ik niet meer hoef te struikelen over mijn eigen haast.