Liefde voor gebutste mens

Een nachtopvang van het Leger des Heils, met een eenzame heilsoldate als gastvrow. Dat is de treurige setting van Si Si Si, muziektheater van de groep Golden Palace. De gastvrouw schuift aan achter een log bureau, de gastheer neemt achter een keyboard plaats en daar tuimelen de gasten naar binnen: een gezelschap uit alle landstreken van de aardbol, een polonaise van gehavenden en gestranden, verkreukeld maar niet kapot.

Hoe ze heten blijf een raadsel. Wat ze uitgevreten hebben eveneens. Anders dan in Nachtasiel van Maksim Gorki krijgen we geen zicht op de redenen van het mislukken van de ten tonele gevoerde levens.

Het lijkt ook niet de bedoeling dat wij een schuldige aanwijzen, zoals de onrechtvaardige kapitalistische maatschappij. Golden Palace interesseert zich alleen voor emoties, en die zijn steeds intens. Voortgestuwd door de melodieën van de toetsenist keren de personages hun ziel en zaligheid binnenstebuiten en dan blijkt dat zij meer met ons gemeen hebben dan wij misschien zouden willen.

Sterker nog dan naar een slaapplaats en een gevulde maag verlangen deze outcasts naar geborgenheid en liefde – en het enige verschil met ons gesettelde burgers is dat dat ideaal voor hen net ietsje moeilijker te bereiken valt. Zij worden immers om acht uur 's ochtends op straat geschopt, de kou in, en de nachtopvang zelf straalt met zijn Spartaanse meubilair en neonlicht ook geen warmte uit. Juist door die discrepantie tussen droom en realiteit klampen de gasten zich vast aan elke gezellige minuut, aan iedere niet in eenzaamheid doorgebrachte seconde.

De muziek geeft hen de kans om te laten zien wie zij zijn, met hun angsten, hun hoop en hun smachten. En zo biedt het apolitieke Golden Palace hen onmiddellijk wat de communist Gorki hen slechts in het vooruitzicht stelt: de mogelijkheid tot zelfbevrijding. Al is die maar van tijdelijke aard, en wel voor de duur van één nacht. Het neonlicht dooft, zaklampjes gaan aan en op de wijs van Led Zeppelins Stairway to Heaven komen dromen tot leven. Waarbij de quasi-chaotische choreografieën op hun beste momenten aan het danstheater van Alain Platel doen denken.

Ook regisseur Ingrid Kuijpers liefde voor haar samengeraapte zootje van lange, korte, jonge en oude acteurs, doet aan Platel denken. En met eenzelfde onconventionele heftigheid als doorgaans bij Platel laat zij hen door de ruimte zwieren: liggend op rijdende bureaustoelen of dweilend op grote vellen karton, fragiel trippelend op rode hakken of uitzinnig balancerend op een gammele strijkplank.

Uit grappen met beddenlakens ontwikkelen zich oosterse sluierdansen, uit simpel microfoongesis komen stormachtige liederen voort en alle absurde invallen lopen op een vanzelfsprekende manier in elkaar over, soepel en goed getimed.

Golden Palace valt officieel onder het steeds breder wordende genre van de mime. Maar Si Si Si is in feite totaaltheater, dat niemand onberoerd zal laten. De veerkracht van de gebutste figuren stemt melancholiek maar ook verbazingwekkend monter.

Voorstelling: Si Si Si door Golden Palace. Regie: Ingrid Kuijpers. Gespeeld door David Eeles, Danny van Leeuwen, Trudie Lute, Yahya Gaier, Loes Hegger, Esther Eva Verkaaik, Willemijn Zevenhuijzen en Kees Van Zantwijk. Gezien: 18/12 Toneelschuur, Haarlem. Tournee t/m 13/3. Inl: 020-4123078 of www.goldenpalace.nl.