Herstel de `reisetiquette'

Dagelijks reis ik met de trein. Treinreizen is verre te verkiezen boven autorijden, omdat je tijd hebt om te lezen, te slapen of met andere reizigers te converseren. Het is goed voor het milieu en sinds vorig jaar een stuk schoner door het rookverbod. Maar het is er nooit meer stil. De voortgang van de techniek lijkt niet meer te stuiten. Walkmans en telefoons vechten om aandacht. De nieuwste ringtones schellen door de coupé. Men belt niet alleen naar buiten, maar ook tussen beide dubbeldekken. Het lawaai is oorverdovend; er is geen ontsnappen aan. De NS heeft hier echter iets op gevonden: de stiltecoupé. Wanhopig probeert de rustminnende reiziger hier zijn toevlucht te zoeken. Helaas. Als er ergens een plek is waar het niet rustig is, is het in de stiltezone. En als er iets erg is voor de rustzoeker, dan is het wel lawaai op een plek waar deze niet hoort te zijn. Dat is onverdraaglijk. Hoezo tolerante samenleving? De gemiddelde treinreiziger is hyperindividualistisch en onverschillig. Blijkbaar bestaat er niet meer zoiets als `reisetiquette'. Ik overweeg een auto aan te schaffen.