Blinde vlek van de commissie-Duivesteijn

Na lezing van de verslagen over het rapport van de commissie-Duivesteijn (NRC Handelsblad, 18 december) ben ik toch zeer verbaasd dat de belangrijkste oorzaak van divers falen niet vermeld wordt. Het is allemaal waar: gebrek aan doortastendheid en regie van de Kamer, Rijkswaterstaat als staat in de staat, en alles wat er verder in staat.

Maar de belangrijkste oorzaak van steeds maar weer terugkerende budgetoverschrijdingen bij overheidsinvesteringen (en ik veralgemeniseer: op alle niveaus, dus rijk, provincie en gemeente) is de volgende: bij de keuze voor een investering is het taakstellende budget altijd wel een politiek gegeven, maar zelden een economisch realistisch gegeven. `De politiek' wil de waarheid, de volle omvang van een investering of de negatieve risico's van tevoren niet kennen, omdat dat de politieke haalbaarheid verkleint. Zaken worden welbewust vergeten of genegeerd, waardoor vooraf minder rekenschap tegenover de gemeenschap afgelegd hoeft te worden. Dat kan dan altijd achteraf nog in verhitte debatten, waarbij de volledige rekenschap verdeeld wordt over een diffuus veld van actoren.

Als je dit, vaak onzichtbare, proces zo beziet, dan is het misschien wel te begrijpen dat Duivesteijn, zelf politicus, dit gegeven niet heeft weten te adresseren. Een gemiste kans.