Onweerstaanbaar discomonster

Waarom waren er zaterdagnacht zo weinig leuke meisjes op het Innercity-festival? Ze stonden allemaal op de eerste rij bij The Faint in De Melkweg, want leuke Amsterdamse meisjes weten waar je relevante en vrolijk stemmende dansmuziek moet halen.

Het is nauwelijks meer voor te stellen dat The Faint begon als pril folkrockbandje in de periferie van Conor Oberst, de zanger van Bright Eyes die de onafhankelijke popscene van Omaha in Nebraska op de kaart zette.

The Faint heeft zich van een bleu gitaargroepje ontwikkeld tot een onweerstaanbaar discomonster, dat de synthesizers laat knerpen en reutelen boven een aanstekelijke drumbeat en een nauwelijks hoorbare gitaar.

Ze zijn onmiskenbaar beïnvloed door de new wave en synthipop uit de jaren tachtig. Niet alleen het doomy geluid van The Cure en Ultravox hebben ze omarmd, maar ook de muziek van 'foute' hitparadegroepen als Duran Duran en Visage.

Zanger Todd Beachle presenteert zijn hyperdirecte zanglijnen steeds als schoten voor open doel. Simpele, telkens herhaalde melodieën worden visueel ondersteund door filmbeelden van dragrace-kampioenschappen, of van een nieuwslezer die de songteksten gelijk met de zanger opdreunt.

Het nummer Erection gaat gepaard met, hoe kan het anders, beelden van hoge torens waaronder het betreurde World Trade Centre.

Synthesizers hebben onbeperkte mogelijkheden, vindt The Faint, in tegenstelling tot de elektrische gitaar die als hoofdinstrument in de rock zijn beste tijd heeft gehad. Niet voor niets bestaat de voornaamste taak van de waaiboomhoofdgitarist met de toepasselijke naam Dapose uit het aannemen van bevallige poses, terwijl hij computergestuurde knorgeluiden uit zijn potsierlijke eighties-gitaar laat komen.

De live-presentatie is beïnvloed door knullige videoclips uit de begindagen van MTV. Spontaniteit is bij The Faint een relatief begrip, want de muziek werd voor een belangrijk deel geprogrammeerd om synchroon te lopen met de bewegende beelden. De voortdenderende synthesizerloopjes gaan gewoon door als toetsenman Jacob Thiele even niets doet. Maar de zoemende basgitaar en de echte drums geven de muziek een levendige swing.

De leuke meisjes begrepen waar het om ging. Ze sleepten hun leuke jongens mee naar de dansvloer en lieten de grond schudden.

The Faint is de luchtige dansband die het Belgische Soulwax graag zou willen zijn. Ook zijn ze verwant aan The Rapture aan LCD Sound System, in de manier waarop ze de onweerstaanbare jaren tachtig-discosound nieuw leven inblazen.

Deejays opgelet: de dansmuziek van de toekomst wordt gewoon weer door bandjes met bewegende muzikanten gemaakt.

Concert: The Faint. Gehoord: 18/12 Melkweg, Amsterdam.