Prins Bernhard 1

Het artikel van mevrouw Koelewijn, die met de inmiddels twaalf jaar gepensioneerde professor Smalhout heeft gesproken over de ziekte en de dood van Zijne Koninklijke Hoogheid Prins Bernhard, in NRC Handelsblad van 11 december j.l. (Bernhard hield niet van tegenspraak, ook niet als hij ziek was) geeft aanleiding tot de volgende reactie.

1. Professor Smalhout schendt het medisch ambtsgeheim en de privacy door bij herhaling publiekelijk uit te wijden over zijn medisch-inhoudelijke en persoonlijke contacten met een van zijn voormalige patiënten (in dit geval Prins Bernhard).

2. De voorstelling van professor Smalhout over wat er in 1994 met de prins gebeurd zou zijn tijdens zijn opname in het AZU bij zijn ernstige ziekte berust niet op eigen waarneming maar op informatie uit de tweede of derde hand, door hem aangevuld met medische encyclopediekennis en elementen van zijn fantasie en speculatie. Uit eerste hand kan ik berichten dat zijn voorstelling van zaken bezijden de werkelijkheid is.

3. Professor Smalhouts voorstelling van de gang van zaken rond het verdere ziekteverloop van ZKH en de door hem veronderstelde aanpak van de behandelende artsen zijn slechts insinuerend en beledigend voor de behandelende artsen én voor het Universitair Medisch Centrum Utrecht. Zij zijn ronduit kwetsend geweest voor de prins, zoals uit diens niet mis te verstane reactie in de laatste dagen van zijn leven duidelijk is geworden.

4. Het opnieuw naar buiten brengen door professor Smalhout van tien jaar geleden in de Privé gepubliceerde, vermeende gebeurtenissen over de ziekte van Prins Bernhard toentertijd, op een moment enkele weken geleden, waarop de prins in een moeilijke en terminale fase van zijn ziekte verkeerde, getuigt van een fundamenteel en stuitend gebrek aan respect en piëteit.

5. De bij herhaling door professor Smalhout in het openbaar gegeven voorstelling van zaken over en zijn beleving van de geneeskunde van heden en zijn medisch-inhoudelijke uitlatingen over minstens één van zijn patiënten die tevens zijn privacy schaden, ervaren veel patiënten als verontrustend en beschadigend.

Het herhalen van gepasseerde teksten die veel mensen zo langzamerhand uit het hoofd kennen houdt professor Smalhout niet jong, maar maakt hem juist oud. De serieuze journalistiek doet er verstandig aan professor Smalhout over dit onderwerp met rust te laten.

Professor Smalhout zou er wijs aan doen er aan bij te dragen dat wij hem kunnen herinneren als degene die in de jaren zestig van de vorige eeuw belangrijke impulsen heeft gegeven om de veiligheid van de patiëntenzorg en het aanzien van de anesthesiologie in Nederland te verbeteren