Hollands Dagboek

Een toprestaurant met kansloze jongeren in de keuken. Dat begon de Engelse succeskok Jamie Oliver in Londen. De Nederlandse bedrijfseconoom Sarriel Taus (40) besloot dat er een filiaal in Amsterdam moest komen, dat deze week openging. Taus is getrouwd met Gabrielle, en heeft twee kinderen.

Woensdag 8 december

Om 8.00 uur pikken Gabrielle en ik mede-oprichter van Fifteen Amsterdam Coen Alewijnse op om naar Schiphol te gaan. Gabrielle om vaccinaties te halen voor onze reis naar Suriname. Coen en ik gaan naar Londen. Sinds november vorig jaar misschien wel de twintigste keer. We gaan een presentatie geven aan de organisatie van Jamie Oliver. We vertellen over bijna 24 maanden bloed en zweet. Coen gaat lekker, dus ik val 'm niet in de rede totdat hij zegt: ,,Sarriel, how is your English?'' De tranen komen naar boven na de lovende woorden van Mike Frost, de grote baas in Londen. Het heeft zoveel moeite gekost om het vertrouwen te krijgen van Jamie en zijn team. We gaan zeer voldaan terug naar Amsterdam. Ik ben net op tijd om Xaver en Isha welterusten te kussen. Zit om 22.10 uur voor de buis.

Donderdag

Ik schrik van de kou als ik 's morgens de deur uitga. Stap toch op de fiets, want heb de hele dag afspraken in cafés in Amsterdam-Zuid. Begin de werkdag met een kop koffie bij Van Dam in de Cornelis Schuytstraat. Laura van medeaandeelhouder DOEN Participaties schuift aan. Tijdens een vergadering van de raad van commissarissen is haar te kennen gegeven dat Taus maar een keer met rapportage moet doorkomen.

Ik lunch met mijn broertje Ghalid in Gruter. We zien elkaar zeker 2 keer per week. We spreken elkaar dagelijks. Hij heeft gisteren tot heel laat in de bar van Fifteen gezeten en vond het meer dan gezellig.

De leerlingen van Fifteen Amsterdam zijn jongeren tussen de 16 en de 24 jaar met grote afstand tot de arbeidsmarkt. Zonen van NRC-lezers en immigranten uit Marokko, dochters van ouders geboren in Nederland, Suriname en de Antillen en een Afghaanse vluchteling. Deze mensen zijn geselecteerd uit 220 aanmeldingen in juli. Na diverse ronden, waaronder smaaktesten en een weekend in de Ardennen, zijn er 18 overgebleven. Deze groep is begin augustus gestart bij het roc van Amsterdam in een speciaal voor Fifteen ontwikkeld curriculum. Sinds 22 november staan ze naast een professioneel team van chefs in de keuken van ons restaurant. Zij zullen daar 9 maanden leren koken, maar ook terug gaan naar de bron van de producten waar het gerecht op tafel uit bestaat. Zo is de groep naar Italië geweest en staat een trip naar het Champage-gebied op stapel. Fifteen Amsterdam zal de leerlingen ook naar langdurige banen begeleiden. Het is mooi als ze het koksvak kiezen, maar we zijn ook geslaagd als ze door regelmaat en orde in het leven weer de motivatie hebben om een vaste baan te gaan zoeken in een ander metier.

Ik haal de kinderen van de crèche. Zij zijn heel moe. Xaver kijkt rustig naar Bob de Bouwer, maar Isha schreeuwt het huis bij elkaar. Koken, eten, in bad. De oppas mag ze in bed leggen, want vanavond eet ik in Fifteen met Monique. Wij kennen elkaar al meer dan 20 jaar sinds onze studententijd in Groningen. Ook zij vindt het een fantastisch restaurant. De leerlingen zijn helaas niet aan het werk. Het voelt een beetje hetzelfde als wanneer je thuis komt en de kinderen zijn er niet. General manager Loek Beeren en chef-kok Ben van Beurten doen het met de dag beter. Monique vindt alles lekker, maar het vegetarische hoofdgerecht maar matig. Daar moeten we dus nog hard aan werken.

Vrijdag

Voor het eerst sinds maanden geen stuurgroepvergadering op vrijdagochtend 9 uur. Het is nog maar een paar dagen tot de opening en er zijn geen grote knopen meer om door te hakken. Wel om 10.00 uur een interview met Twee Vandaag in het restaurant. Ik moet me haasten om op tijd te komen. Dat lukt net. De mensen van Twee Vandaag komen echter pas om 13.00 uur, hoor ik. Ik breng de ochtend door in de IJ-toren vanwaaruit we sinds 4 maanden het Fifteen-project realiseren. Vanuit ons kantoor op de 16de verdieping heb je een ongeëvenaard uitzicht over heel Amsterdam en restaurant Fifteen Amsterdam. Ik zal het missen.

De rest van de middag gaat de telefoon non-stop. De reserveringen stromen binnen evenals de aanvragen van relaties om op het openingsfeest te mogen komen. Opeens heb je heel veel vrienden. Ik mag van Danielle, de ceremoniemeester van de Grote Dag, geen toezeggingen meer doen.

Die avond eten Gabrielle en ik met zwager Peter Ard en schoonzus Annig in Fifteen.

Zaterdag

De kinderen zijn bij opa en oma. Bijslapen dus. Gabrielle en ik zijn beiden erg aan vakantie toe. Bijna 4 weken Suriname. Ik ben er 23 jaar niet geweest. Ik verheug me om mijn vrouw en kinderen aan de rest van de familie te laten zien. We drinken koffie met de nu nog eigenaar van ons nieuwe huis. De koopbeslissing is destijds binnen 10 minuten genomen. Dat hoort er een beetje bij als je in Amsterdam-Zuid wilt blijven. Idioot dat je de grootste financiële beslissing in je leven zo impulsief kan nemen. We hebben gelukkig geen spijt. We voelen ons er nu al thuis.

De rest van de dag `help' ik Gabrielle met het uitzoeken van een outfit voor dinsdag. Onze smaken lopen nogal uiteen en Gabrielle verwijt mij dat ik haar het liefst in `truttenkleding' zie.

Iedereen in Baarn en omgeving krijgt al weken het wel en wee van Fifteen Amsterdam uit de eerste hand van schoonmoeder Wil. Ik moet van haar mee naar de lokale bio-slager. De vrouw van de slager is namelijk een grote fan van Jamie. 's Avonds hangen Gabrielle en ik heerlijk voor de tv.

Zondag

Het is grijs buiten. De eerste helft van de dag brengen we met z'n vieren door in bed. Pas om 12.30 uur met z'n allen in bad. Wat ben ik toch een zondagskind met mijn mooie gezin. Ik bel snel met onze general manager Loek Beeren over zaterdag: weer 170 man en het ging heel lekker. Gabrielle gaat weer op missie voor een outfit. Nu maar alleen. Ik doe een persoonlijkheidstest in deze krant.

Ik val met Isha in mijn arm in slaap op de bank. Ik voel me niet heel erg lekker. Als ik dinsdag maar niet ziek ben.

Gabrielle komt geslaagd niet truttig thuis en ik vind het erg mooi. Ghalid en `schoonzus' Nicole vinden mijn lamsbout met salsa verde heerlijk. Ik lees op het forum van de kooksite Snelklaar.nl de zielenroerselen van onze leerlingen en de reacties van fans. We hebben met Fifteen Amsterdam toch wel iets heel cools veroorzaakt.

Maandag

Ik voel me beroerd als ik wakker word. Ik heb slecht geslapen. Mijn hoofd zit vol snot. In een vlaag van verstandsverbijstering stap ik ook nog eens op de fiets. Het is echt waterkoud. Ik breng de kids naar de crèche en rij door naar het Fifteen Amsterdam-projectkantoor. Coen en ik doen een interview met het Zwitserse radiostation DRS 1 en de Neue Zürcher Zeitung (zeg maar de Zwitserse NRC). Als we vertellen dat het idee voor Fifteen Amsterdam in onze stamkroeg Affourtit is onstaan, concludeert de journalist van DRS dat het een uit de hand gelopen dronkemansverhaal is. Dat zetten we recht: we gebruikten slechts een kopje koffie. We vragen om inzage in het artikel. ,,Dat is misschien gebruikelijk hier, maar niet in Zwitserland.'' Uiteindelijk belooft hij ons het stuk per mail te sturen, ,,maar wel binnen 24 uur zurück''. Ik vertel hem dat we meestal niet meer dan een half uur nodig hebben.

De voorbereidingen voor morgen zijn in volle gang. In de loop van de middag worden er karrenvrachten met geluids- en lichtapparatuur binnen gereden. We vragen aan `ceremoniemeester' Danielle of misschien dansfeest Sensation in Fifteen wordt georganiseerd. Morgen de grote dag waar we bijna 2 jaar naar toe hebben geleefd!

Dinsdag

Rond 10.00 uur is iedereen die iets met het Fifteen Amsterdam-project te maken heeft in het restaurant. De leerlingen gaan Jamie ophalen op Schiphol. Ik krijg een telefoontje uit Londen dat er vertraging is, en dat Jamie en zijn gevolg bovendien niet mee kunnen. Overbooked. Het programma zit zo strak in elkaar dat we een vertraging van 30 minuten nog kunnen opvangen. Een vlucht drie uur later is een catastrofe. De nietsvermoedende leerlingen oefenen nog een keer hun zelfbedachte Fifteen Amsterdam Rap. Ik sms wat op en neer naar Heathrow en krijg het verlossende bericht: Jamie kan mee. Mede-oprichter Coen gaat mee naar Schiphol. Ik ga nog even naar kantoor om de persconferentie, later op de middag, voor te bereiden.

Jamie arriveert rond 13.30 in het restaurant. Wat een relaxte uitstraling heeft die man! Zo'n ster, maar voor iedereen een hartelijke woord en aandacht. Coen en ik leiden hem rond. Hij is zeer onder de indruk van het restaurant. De rest van de middag brengt hij door met de leerlingen in de keuken.

Om 17.00 uur start de persconferentie. Ik weet niet wat ik zie: bijna honderd journalisten zitten klaar. ,,Veel meer dan bij Van Basten een dag daarvoor'', weet iemand te melden.

Als het fotomoment start, springen de paparazzi over banken en tafels. Ik vraag of ze dat thuis ook doen en krijg een grote bek.

De eerste gasten komen rond 20.00 uur binnen. We verwachten er ongeveer 500. Tijdens het officiële gedeelte van de avond stelen de leerlingen de show met de rap en een optreden van de sambaband van leerling Verano. De zaal gaat uit zijn dak. Coen en ik beleven ons finest moment. Hier hebben we het allemaal voor gedaan. Wat deze mensen bijzonder maakt is dat ze stuk voor stuk enorm gemotiveerd zijn om deze voor sommigen wellicht laatste kans een succes te maken. Dat ze er allemaal nog zijn na vier maanden geeft de motivatie aan. In London had Jamie in de eerste groep er nog maar negen over aan het eind.

Ik zie de leerlingen als ik in het restaurant ben. Bij sommigen blijft het bij een `hallo hoe gaat het met u?'. Met anderen heb ik wel al echt iets. Coen en ik worden een beetje gezien als de mensen die deze kans mogelijk hebben gemaakt en dat wordt ook regelmatig aan ons geuit. We voelen ons daar beiden een beetje ongemakkelijk onder. Op de opening komen twee van de leerlingen naar me toe om me te bedanken voor het feit dat ze hun zelfvertrouwen en hun leven weer terug hebben dankzij Fifteen. Dat raakt me echt.

Ik fladder de rest van de avond rond en voel me on top of the world. Om 2.00 uur wordt met de achterblijvers nog een glaasje champagne genuttigd op een meer dan geslaagde Grand Opening. Jamie vond het in ieder geval ,,f... great''.

Woensdag 15 december

Fifteen Amsterdam heeft alle kranten gehaald. Paginagrote kleurenfoto's van Jamie en de leerlingen. Rond 11.00 drinken Coen en ik koffie in het restaurant met de grote baas van de JO-organisatie Mike Frost. Hij is zeer tevreden. Daarna lunchen we in restaurant De Kas met een groepje Engelsen. Aan tafel zitten twee jongens uit Melbourne die ook een Fifteen willen beginnen. Ze willen in oktober open. Zo optimistisch waren wij ook. We vertellen dat het oktober 2006 gaat worden.

Ik ontvang tientallen sms'jes en e-mails met de complimenten voor een grootse en indrukwekkende avond. Alleen Albert Verlinde noemt in RTL Boulevard de opening een ,,disaster''. Hij heeft niets te eten gekregen. Kom maar snel een keer langs Albert. Dan maken we het goed.

Alleen Albert Verlinde noemt in RTL Boulevard de opening een `disaster'. Hij heeft niets te eten gekregen.