Veelzijdig stukje vlees

,,It takes all kinds of critters to make farmer Vincent fritters'', wierf in 1980 de reclametekst bij Motel Hell, een ravenzwarte komedie in de geest van de EC-horrorstrips uit de jaren vijftig. In Kevin Connors film produceren een hillbilly-broer en -zus worstjes met ingrediënten van onbestemde oorsprong. Hoewel, onbestemd – waarom checken er in hun afgelegen Motel Hello (de laatste neonletter `o' is doorgebrand) wel gasten in, maar toch zo zelden uit? Waar Connors anekdotische regie-aanpak echter de morbide horrorplot neutraliseerde, daar had de Deense scenarist-regisseur Anders Thomas Jensen voor De grønne slagtere een iets andere insteek. Zo werd The green butchers – zoals Jensens aan Motel Hell herinnerende tragikomedie prijzenwinnend langs de fantastische-filmfestivals van Europa trok – meer dan een uitgesponnen zieke grap. Het verhaal, over de slagers Svend (Mads Mikkelsen) en Bjarne (Nikolaj Lie Kaas) die zich in een slapend Deens provinciestadje aan hun tirannieke chef ontworstelen en voor zichzelf beginnen, gaat over pechvogels die dankzij een hoogst eigenaardige samenloop van omstandigheden één kans krijgen om het geluk te grijpen. Dat die omstandigheden van doen hebben met een onfortuinlijk vergeten electricien in de koelcel en het Rotary Club-dinertje van de rotzakkige ex-baas, plaatst dit 100 procent Dogma-vrije origineeltje in de genrefilmhoek. En hoewel scenario's gedistilleerd uit een broodje-aapverhaal zelden een gevoel losmaken, is De grønne slagtere, hoe buitenissig en boosaardig ook, één en al compassie. Jensen gunt Svend en Bjarne volop de mazzel, en wanneer stukje bij beetje tipjes van hun versluierde verleden worden opgelicht, gunt de kijker hun die eveneens. Een wonderbaarlijke prestatie bij zoveel amoraliteit. De typisch Scandinavische personages lijken zó uit Roy Anderssons Zweedse absurditeitenkabinet Songs from the second floor weggelopen. Steeds ook vallen David Lynch-achtige verborgenheden op, zoals Kaas' dubbelrol en de vaste klant met één arm. Diepe droefenis en kurkdroge humor omhelzen elkaar in Jensens dialogen en Sebastian Blenkovs bewonderenswaardig warme fotografie van kleinsteeds Denemarken streelt het oog. Kortom: dit sappige stukje lende in horrormarinade is voor iedereen behalve vegetariërs van harte aanbevolen.

De grønne slagtere (Anders Thomas Jensen, 2003, Denemarken), Ned.3, 23.55-1.35u.