Groot zeilkampioen

Met zijn vaste zeilpartner Nicolò Rode was de eerder deze week overleden Agostino Straulino onverslaanbaar in 1952. Ze behaalden in Helsinki de olympische titel in de Star-klasse en werden ook Europees- en wereldkampioen.

In Torquay waren ze vier jaar eerder, bij de Olympische Spelen van 1948 in Londen, honderd meter verwijderd van de gouden medaille. In winnende positie brak de mast van hun zeilboot. Het duo Straulino-Rode behaalde zijn laatste grote succes in 1956. In dat olympische jaar wonnen ze de wereldtitel en olympisch zilver, in Melbourne.

Voor eigen publiek kwam Straulino in Napels, tijdens de Spelen van Rome in 1960, niet verder dan de vierde plaats, met een ander bemanningslid. In 1964 kwam een einde aan de olympische carrière van Straulino, tijdens de Spelen van Tokio, weer met een vierde plaats in de 5,5 meter-klasse.

Dinsdag overleed Straulino in een militair ziekenhuis in Rome, negentig jaar oud. Hij werd geboren in 1914, in Lussinpiccolo op het eiland Lussini, voor de kust van Dalmatië. Ook de twee jaar oudere Rode kwam daar vandaan. Aan het begin van de vorige eeuw was het eiland Oostenrijks grondgebied, vervolgens Italiaans, Joegoslavisch en ten slotte Kroatisch. Marineschepen uit vele landen deden het eiland aan, veel van zijn bewoners leefden op en van de zee. Ook Straulino.

Nadat hij zijn diploma had gehaald op de zeevaartschool, kreeg hij van zijn vader een zeilboot waarmee hij twee jaar lang in de wateren bij de Dalmatische eilanden voer. In die jaren leerde hij de elementen kennen, en kreeg hij het zeilen onder de knie. In 1934 ging hij naar de Naval Academy. Straulino zou de (Italiaanse) marine nooit meer verlaten, en vele jaren de Star-klasse trouw blijven.

In de Tweede Wereldoorlog diende Straulino aanvankelijk op een schip, daarna als duiker. In die rol was hij ook actief bij een aanval op een vijandelijke (geallieerde) eenheid. Ten slotte vocht hij in Dalmatië aan de zijde van Titos partizanen. Vlak voor de Spelen van 1948 pakte Straulino het zeilen weer op, in de Star-klasse, een van de oudste in de olympische geschiedenis. Acht keer achter elkaar werd hij Europees kampioen (1949-1956), driemaal (1952, 53 en 56) veroverde hij ook de wereldtitel.

In 1965 kreeg Straulino het bevel over de Amerigo Vespucci, het fameuze Italiaanse (marine)opleidingsschip. Toegejuicht door zijn bemanningsleden won hij voor de kust van Napels nog de wereldtitel in de 5,5 meter-klasse. Midden jaren zeventig ging Straulino met pensioen, in de rang van admiraal.