Thriller in een Chinees restaurant

,,Ik heb Claire niet in brand gestoken!'' Met die woorden benoemt het roze meisje Wendy de onschuld van alle vijf de ex-personeelsleden van Chinees restaurant De Gelukkige Mandarijn. Ze hadden allemaal wel iets te schaften met die vreselijke heks van een bedrijfsleidster, maar haar verbranden nee, dat zouden ze nóóit doen. Bovendien heeft de moord tien jaar geleden plaatsgevonden en is de schuldige – een aanbidder van Claire – ervoor de bak in gedraaid.

De Gelukkige Mandarijn heet de nieuwe voorstelling van auteur Frank Houtappels, bekend als (co)scenarist van tv-series als Hertenkamp, TV7 en van de theater- en filmbewerking van Ja zuster nee zuster. De regie is in handen van alleskunner Porgy Franssen, die eerder Herfst in Riga regisseerde en tevens als acteur en theatermaker bij muziektheatergezelschap Orkater werkzaam is, waar hij onder meer speelde in het succesvolle stuk The Prefab Four. De Gelukkige Mandarijn is de derde theaterkomedie van Houtappels, na De Potvis en Aan het Eind van de Aspergetijd. Het is een spannend stuk, een heuse whodunnit, met een Hollands sausje. Een voor een mogen de acteurs hun motief uit de doeken doen en gaandeweg vragen ze zich met groeiende achterdocht af wie ze toch heeft uitgenodigd in het inmiddels vervallen restaurant. Ombeurten zingen ze ook een liedje, terwijl de overige castleden gekke dansjes doen.

Bonnie (Chiara Tissen), speelt het prototype ex-serveerster die het heeft gemaakt als zangeres. Over de rug van Fred (Alex Klaasen), zo blijkt, die nu triestig een bloemenwinkel runt. Ironisch is wel dat Tissen het slechtst bij stem is van allemaal, zodat dat het roemrijke zangeresdeel van haar rol niet overtuigt.

Aan overtuiging ontbreekt het de voorstelling op wel meer plaatsen. Het decor is bijvoorbeeld te rommelig en leidt daardoor af. Het schimmenspel met de geheimzinnige onbekende is ronduit lullig. Bovendien wordt er geworsteld met zinnen die niet bij de karakters passen. Wendy (Nina Deuss), die na haar carrière als serveerster bij een drogisterij terecht is gekomen, heeft het over iemand die `bleu' doet en als ze aan het verwoeste leven van haar ouders denkt, heeft ze het over ,,de rokende puinhopen van wat ooit mijn thuis is geweest''. Anderzijds maken de snedige grappen en een lied als A lady must live, vol overtuiging gezongen door Ellen Pieters, veel goed.

De Gelukkige Mandarijn golft dus heen en weer tussen slecht acteerwerk en aangename momenten. Regisseur Franssen heeft er goed aan gedaan de voorstelling hier en daar te oversturen, daar leent het script zich voor. Want iedereen op het podium mag dan erg onschuldig zijn, al snel blijkt dat één van hen op de bewuste avond wasbenzine in Claires ogen gooide en een ander sloeg net die nacht een koekenpan op haar kop. En ja, inderdaad, ze werd ook nog gewurgd, hoewel niet lang genoeg, net zoals de poging tot vergiftiging uiteindelijk door de brand overbodig werd gemaakt.

Die wat overdreven gegevens en de slimme overgangen tussen spel en zoete liedjes, houden de schijn op dat de makers heus wel weten dat ze een wat plat verhaal ten tonele voeren. Dat ze met enige distantie en een kleine grinnik een eigen `campy' thriller hebben willen maken, die wat mij betreft met een fikse klodder sambal opgediend had mogen worden.

Voorstelling: De Gelukkige Mandarijn door Hummelinck Stuurman. Gezien: 11/12 De Veste, Delft. Tournee t/m 2/4. Inl. 020 6164004.