Minister maakte zichzelf kwetsbaar

Het gerucht dat de Britse minister van Binnenlandse zaken David Blunkett zijn positie had misbruikt om de nanny van zijn maîtresse aan een verblijfsvergunning te helpen, was niet langer tegen te spreken. Dus moest hij wel vertrekken.

Het heet de `dertien dagen-regel van Alastair Campbell', oud-mediastrateeg van Tony Blair: de regering moet een onwelkom verhaal binnen twee weken onschadelijk maken, want daarna is het te laat. Zo bezien is het vertrek van David Blunkett als minister van Binnenlandse Zaken geen wonder. Bijna een maand geleden werd hij het middelpunt van een crisis door de beschuldiging dat hij zijn ambt had misbruikt door de nanny van zijn maîtresse aan een visum te helpen.

Dat de minister een vriendin had was toen al maanden nieuws in de tabloids, al zwegen de andere kranten nog omdat er geen politieke invalshoek was. Kimberly Fortier (nu 44), Amerikaanse, zakelijk directeur van het weekblad The Spectator, was een tophit in het sociale circuit. Op een feestje had ze zich aan Blunkett (nu 57) voorgesteld door te zeggen dat ze zich altijd had afgevraagd hoe het was om met een blinde man te slapen. Blunkett, blind sinds zijn geboorte, was eerder op haar stem verliefd geworden, toen hij haar op de radio hoorde. Kort daarna, drie maanden na haar huwelijk met de Amerikaanse uitgever Stephen Quinn, begonnen ze hun verhouding, die drie jaar zou duren.

Vorige maand werd duidelijk in welke dodelijke omhelzing ze elkaar hielden. Quinn – ze gebruikte intussen de naam van haar echtgenoot – kreeg twee jaar geleden een zoon en wordt in februari opnieuw moeder. Wat haar betreft was de verhouding met Blunkett in augustus voorbij. Maar Blunkett denkt dat hij de vader is van haar kinderen, eist een DNA-test en wil via de rechter toegang afdwingen. Dat hij de vrouw met wie hij hoopte te trouwen nog kon terugwinnen, leek toen al uitgesloten. Maar hij houdt van ,,the little lad'', zei hij gisteren huilend, en hij voelt zich verantwoordelijk als vader.

Blunketts biografie is een aanwijzing voor de authenticiteit van die emoties. Hij werd op zijn vierde naar harde kostsscholen voor blinde jongens gestuurd en verloor zijn vader in een gruwelijk ongeluk. Zijn eigen huwelijk was liefdeloos. Dit was daarentegen echte liefde, dubbel blind.

De finale is samen te vatten in vier woorden: ,,Liefde, lust, wraak en verraad – Vernietigd door de vrouw van wie hij hield'' , aldus The Sun, die onomwonden partij kiest. De krant zegt wat veel Britten denken: dat Quinn de visumkwestie heeft laten lekken om haar dreigement ten uitvoer te brengen dat ze Blunketts carrière zou verwoesten als hij haar niet met rust liet.

Maar daarbij hoort wel de vaststelling dat Blunkett zich kwestbaar heeft gemaakt. ,,No favours but slightly quicker'', schreef een van zijn medewerkers aan de immigratiedienst bij het verzoek om de verblijfsvergunning van Quinns kindermeisje in behandeling te nemen. Binnen drie weken in plaats van het gebruikelijke jaar, kreeg ze haar paspoort afgestempeld terug. Blunkett had de spoedprocedure steeds ontkent, erkende wel dat hij de aanvraag ,,op feitelijke juistheid'' had laten controleren, maar herinnerde zich pas gisteren de e-mail, die in het onderzoek naar de kwestie bovenkwam.

Blair, die Blunkett tot gisteren de hand boven het hoofd had gehouden, had geen alternatief dan hem te laten gaan; politieke betrouwbaarheid – trust – is een cruciaal verkiezingsthema en Blair kan zich daarbij, zeker na `Irak', niet meer schade veroorloven. Zelfs zonder de smoking gun van de e-mail leek Blunketts positie moeilijk geworden. Juist deze maand verschenen stukken uit een interview waarin hij collega's de mantel uitveegde: Jack Straw, Blunketts voorganger op Binnenlandse Zaken, had daar ,,een puinhoop'' achtergelaten; Clarke, zijn opvolger op Onderwijs en sinds gisteren ook op Binnenlandse Zaken, was ,,soft geworden'', een ander miste ,,strategische visie''. Hij erkende arrogant te zijn geweest, en maakte openlijk excuus, maar het was duidelijk dat hij steeds minder vrienden had.

Blunketts carrière, vanuit de lokale politiek in Sheffield, gaat in de ijskast, mogelijk permanent. In hem verliest Blair opnieuw een bondgenoot aan de regeringstafel als voorstander van een keihard veiligheidsbeleid, een ander cruciaal verkiezingsthema. Blunkett, die dankzij een ijzeren wilskracht zijn armoedige jeugd en zijn handicap te boven kwam en communiceerde in no-nonense-taal, gold daarbij als iemand die – beter dan Blair zelf – bij het gewone kiezersvolk weerklank vond. De ploeterende Tories hebben een trofee binnengesleept.