Alex d'Electrique

In Painicilline van Alex d'Electrique zitten drie genomineerde wetenschappers te wachten op het verlossende telefoontje: wie heeft De Prijs gewonnen? Gaandeweg dringt het tot ze door dat ze reeds ver voorbij de aardse beloningen zijn. De onttakeling zet in. De hel is dit keer een conferentiezaal van een hotel, met een plastic tank Stolichnaya wodka terzijde, en op de hoek van de tafels een berglandschap van oorsmeer. Schrijver/regisseur Ko van de Bosch levert als vanouds barokke, onnavolgbare, licht absurde bouwwerken van hardboiled proza. Omdat hier de intellectuele wereldtop bijeen is, gaat het al snel over de wereldproblematiek. Bot samengevat: hoe het decadente westen leeft ten koste van het hongerende zuiden. Vaak krijgen de betogen een eschatologische ondertoon: de hele wereld is uiteen aan het vallen. Tussen alle waanzin door schemert Van den Bosch' oprechte woede en bezorgdheid over de vernietigingsdrang van het westen. Van den Bosch is echter ook de slapstick, de humor en de rijke beeldtaal niet uit het oog verloren, en staat garant voor een goede balans tussen ernst en luim.

Alex d'Electrique gaat verdwijnen; het rijk vindt dat de groep niet genoeg artistieke vooruitgang boekt: het is immers altijd hetzelfde liedje. Painicilline bewijst dat er na 25 jaar wel degelijk vooruitgang zit in de groep, de enige vooruitgang die er toe doet in de kunst: van goed naar beter.

T/m 8 jan. Amsterdam, Frascati. Tournee t/m 16 april. Inl 020-6164004 of www.alexdelectrique.nl