Het nieuws van 16 december 2004

Appeltaart met notencrumble

Maal of hak de noten tot grove korrels. Bewaar 100 gram van de noten of wel tweederde deel. Kneed de bloem met eenderde deel of 50 gram gemalen noten, de basterdsuiker, de blokjes boter, de eierdooier, de helft van de kaneel en het zout tot een deeg. Dat kan in een kom, maar gaat snel in een keukenmachine. Laat het deeg afgedekt 1 uur rusten in de koelkast. Was de rozijnen en laat ze wellen in een scheutje rum of appelsap. Schil de appels. U kunt goudrenetten gebruiken, de vulling zal dan zacht zijn omdat deze appels snel tot moes koken. Andere appels, zoals Cox Orange of Jona Gold behouden meer hun vorm en geven meer `beet'. Schil de appels, verwijder de klokhuizen en snijd het vruchtvlees in stukjes. Doe de stukjes appel in een kom, besprenkel ze met citroensap tegen verkleuren. Roer er de uitgelekte rozijnen, een eetlepel suiker, de vanillesuiker en de rest van de kaneel door. Verwarm de oven voor op 175 graden Celsius. Vet een springvorm van 24 cm doorsnee in. Bewaar 200 gram van het deeg voor de kruimels. Rol de rest van het deeg uit op een met bloem bestoven ondergrond. Bekleed de vorm met het deeg. Als het deeg breekt, plak de stukken dan weer aan elkaar. Bestrooi de bodem van het deeg met ongeveer 50 gram van de notenkorrels. Schep hier het appelmengsel op. Verkruimel het bewaarde deeg met de rest van de noten en 1 lepel suiker met de vingertoppen of met 2 messen. Strooi de kruimels over de vulling. Bak de taart op een rooster in het midden van de oven in ongeveer 45 minuten goudbruin en gaar. Laat de taart 5 minuten afkoelen. Verwijder dan de rand van de springvorm. Laat de taart verder afkoelen. Serveer hem koud of lauw. Liefhebbers serveren koude appeltaart met slagroom of warme met een bolletje ijs.

Job Koelewijn

Wie het eerste grote Koelewijn-overzicht in de Paviljoens ziet, begrijpt hoezeer Job Koelewijn (1962) teleurgesteld moet zijn geweest dat hij er niet in slaagde in de VS `door te breken'. Op het eerste gezicht spreekt hij namelijk perfect de taal van de internationale kunstgemeenschap. Koelewijn maakt originele, subtiele werken die je altijd net een andere kijk op de werkelijkheid verschaffen. Hij beperkt zich niet tot een vaste vorm, maar past zijn materiaal schijnbaar achteloos aan aan het idee dat hij wil tonen. Toch is Koelewijns werk te Nederlands en in die Nederlandsheid ook nog eens te subtiel voor Amerika. Het is verleidelijk om daarvoor naar Koelewijns afkomst te verwijzen. Hij werd geboren in Spakenburg, een plaats die associaties oproept met in klederdracht gestoken vissersfamilies. Dat was ook precies hoe Koelewijn zichzelf voor het eerst presenteerde: als eindexamenwerk liet hij een groep Spakenburgse vrouwen de glazen gevel van het Rietveld Paviljoen met emmers en sop afboenen. Hoe belangrijk herinnering is voor Koelewijns werk blijkt wel uit de mate waarin geur sowieso een rol speelt in zijn werk. Niet voor niets wordt herinnering vaak aan geur gekoppeld en Koelewijn geneert zich er niet voor om dat middel ruimhartig te gebruiken. In de Paviljoens word je van de ene geurzone naar de andere gezogen. Dat is op zichzelf al een bijzondere sensatie, want hoewel hedendaagse kunstenaars zich in vorm en materiaal nauwelijks beperkt hoeven voelen, wordt geur opvallend weinig gebruikt.

Naar het model van prinses Diana

Prinses Diana leeft! En wel als prinses Mia Thermopolis, aanstaande koningin van het mythische koninkrijk Genovia, ergens in Europa. In de film The Princess Diaries uit 2001 ontdekte ze dat er aderlijk bloed door haar lichaam stroomde, en transformeerde ze van een Amerikaanse tiener naar een prinses die onder de hoede van haar oma, koningin Clarisse Renaldi (Julie Andrews), de etiquette uitstekend leerde beheersen. In The Princess Diaries 2 moet ze binnen een maand trouwen om aanspraak op de troon te kunnen maken. Haar aanstaande verloofde is een keurige Brit, net zo saai als prins Charles. Eigenlijk vindt Mia de playboy Nicholas Deveraux veel spannender, maar die wordt door zijn machtsbeluste oom als lokaas gebruikt om te voorkomen dat Mia de troon bestijgt. In The Princess Diaries 2 komen een aantal Amerikaanse fascinaties met typisch Europese verschijnselen tot volle bloei. De in hun optiek rare rituelen rond adel en koningen, een voorliefde voor de sprookjesvorm en die onverslijtbare stereotypen van de Britse stiff-upperlip versus de Amerikaanse spontaniteit van Mia. Maar door de vele verwijzingen in het scenario naar prinses Diana – haar gulle menselijkheid en afkeer van stijf decorum – en de licht feministische toon die wordt aangeslagen, wordt The Princess Diaries 2 een zeer genietbare Hollywoodfilm die de voorspelbaarheid door zijn aanstekelijke charme geheel teniet doet. De film betekent ook de terugkeer van een zingende Julie Andrews, iets wat ze sinds haar keelkankeroperatie in 1997 niet meer publiekelijk heeft gedaan. Wat wil je nog meer?