Oudere wil `laatstewilpil', en wel nu

Opvallend veel ouderen discussiëren gretig over een zelfdodingspil. `Ik heb gevochten om mijn moeder dood te krijgen. Dat ga ik mijn kinderen niet aandoen.' De euthanasiewet is binnen. Nu plan twee.

Het is niet anders: de zelfmoordpil leeft in Nederland. De Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde NVVE (voorheen de Nederlandse Vereniging voor Vrijwillige Euthanasie) is ook enigszins overrompeld. ,,Mijn leden willen hem'', zegt directeur Rob Jonquière, ,,en ze willen hem nú.''

Dat bleek in Driebergen geen overdreven voorstelling van zaken. Gisteren kwamen hier 180 enthousiaste ouderen gretig discussiëren over wat organisator NVVE tegenwoordig de `laatstewilpil' noemt. Het was de laatste bijeenkomst in een reeks waarop in totaal ruim 2.000 leden afkwamen.

De `laatstewilpil' is een variant op de `pil van Drion', genoemd naar de vice-president van de Hoge Raad die zich in 1991 in deze krant uitsprak voor een middel dat oude mensen op aanvaardbare wijze in staat zou moeten stellen uit het leven te stappen, op een moment dat hun past. Ouderen die niet aan een ziekte lijden, maar vinden dat ze genoeg hebben geleefd.

Het echtpaar Greetje van den Hoeven en Albert Wiecherlink, zestigers, is bevlogen aanwezig. Zij verloor haar moeder een jaar geleden, hij zijn vader een half jaar geleden.

Zij: ,,Een blijmoedig gelovige was ze. Maar Greetje, zei ze, ik ben zo óp, ik wil zo graag naar de Here.''

Hij: ,,En nou wat ze toen zei!''

Zij: ,,Vijfennegentig jaar was mammie en de huisarts bleef maar penicilline voorschrijven. Want ze mocht eens een longontsteking krijgen. Ik zeg: gún mijn moeder die longontsteking, ze wíl niet meer.''

Hij: ,,En wat ze toen zei!''

Zij, volschietend: ,,Toen zei mijn moeder: `Als ik niet gelovig was, had ik een kogel door mijn kop geschoten.' Ik heb gevochten als een leeuw om mijn móéder dood te krijgen. Dat ga ik mijn kinderen dus niet aandoen.''

De discussie rond de pil beperkt zich niet meer tot een select clubje wegbereiders. Men dromt in Driebergen verwachtingsvol tot ronduit assertief de conferentiezaal binnen, niet gehinderd door gehoorapparaat (,,Kan die microfoon alstublieft harder – hárder!'') of sceptisch nageslacht dat zich thuis zit te verbijten (,,Mijn dochter – poe, dit ligt daar zwaar'').

De NVVE stelt zich evenmin zachtzinnig op. Wie over ziekte begint, wordt afgekapt door gespreksleidster Walburg de Jong: ,,U bent niet ziek. Dus dat druk ik meteen de kop in. Wij houden de discussie hier graag helder.'' De euthanasiewet is binnen, is de gedachte. Wie ziek is en niet verder leven wil, valt daaronder. Nu over naar plan twee.

,,Toen de euthanasiewet in 2001 door de senaat kwam'', zegt Jonquière in zijn inleiding, ,,toen begonnen de verzoeken bij ons binnen te stromen: wanneer krijgen wij nou onze pil?'' Mensen in de zaal: ,,Ja! Nou?''

Ook nadat de NVVE haar eerste doel had bereikt, bleef het aantal leden dus groeien. Nu zijn het er ruim 100.000. Dat heet nou draagvlak, zegt Jonquière.