Fraaie biografie van Cole Porter

De verleiding is groot om deze recensie te behangen met elegante citaten uit het oeuvre van Cole Porter (1891-1964). Dat doet De-Lovely namelijk ook, en met succes. Irwin Winkler maakte een muzikale ode aan een ongrijpbare ziel in een zelfgeschapen verrukkelijke wereld. De film zit boordevol veelbetekenende muziekmomenten, zonder dat-ie een vervelende musical wordt. Als amalgaam van muziek en verhaal is hij geslaagd.

Ook de gemankeerde, maar zuivere liefde tussen de biseksuele Cole en Linda Porter is ontroerend. Hun verhouding – delightful, delicious, delovely – zit goed in het scenario en wordt nog eens opgetild door het spel van Kevin Kline en Ashley Judd. Haar ruimhartigheid geeft hem de ruimte om van haar te houden én van alle knappe mannen die zich aandienen, en dat zijn er nogal wat. Judd is op haar lieflijkst als ze samen gelukkig zijn en op haar best als ze haar teleurstelling verbijt. ,,Linda heeft me zoveel gegeven,'' mijmert Cole, ,,en wat ga ik haar? Mezelf. Dat is niet bepaald gelijke munt.''

De sophisticated wereld van de upperclass in het interbellum wordt schijnbaar moeiteloos leven ingeblazen, met een welgekozen contrapunt: de songs van Porter worden vertolkt door moderne artiesten als Sheryl Crow, Alanis Morisette, Robbie Williams en Elvis Costello. Vooral Williams gaat dat goed af.

Zoals vaker is de energie die in de aankleding is gestoken, ten koste gegaan van de andere aspecten die een film goed kunnen maken. Het scenario schotelt ons een heel traditionele raamvertelling voor: man kijkt terug op leven als de dood nadert en moet ook af en toe commentaar leveren op wat hij ziet om ons eraan te herinneren hoe de structuur van deze film is. Dus zien we kanaaltjes en een gondel, dan zegt de oude Cole: ,,Aah Venice.'' Dat is niet zo spannend.

De-Lovely. Regie: Irwin Winkler. Met: Kevin Kline, Ashley Judd, Jonathan Price, Kevin McNally. In: 9 bioscopen.