Twee klagende trainers na boeiende remise

De trainers van PSV en Feyenoord waren zo teleurgesteld over persoonlijke fouten van hun spelers, dat de persconferentie na afloop van de voetbaltopper een kwartier vertraging had. Guus Hiddink en Ruud Gullit hielden allebei een donderspeech in de kleedkamers van De Kuip, voordat ze in genuanceerde bewoordingen hun ongenoegen uitten in de mediaruimte. Ze zaten er bij als twee verliezers, na afloop van een boeiende remise. De winnaars zaten op de tribune of thuis voor de buis in Zeist, de woonplaats van Co Adriaanse.

De trainer van AZ hoopte op een gelijkspel tussen de concurrenten, vertelde hij zaterdagavond na afloop van de 5-0 zege van zijn eigen ploeg op FC Twente. Hij werd op zijn wenken bediend – en anders de neutrale toeschouwers wel. Door de 3-3 bij Feyenoord-PSV is de spanning terug in de eredivisie.

Het is een terugkerend ritueel bij trainers: klaagzangen over het eigen falen en voorbijgaan aan de prestatie van de tegenstander. Gisteren hadden beide coaches alle reden tot ontevredenheid. Hiddink kon heel goed leven met de eerste tegentreffer, na welgeteld 1.159 minuten, in de nationale competitie. Hij was boos over het feit dat PSV in de slotfase een 3-1 voorsprong verspeelde en verzuimde naar 4-1 of 5-1 uit te lopen. ,,We hadden de zege in de knip en hebben Feyenoord laten ontsnappen.''

De krachttoer van de thuisploeg verdiende alle lof, maar Gullit had gelijk dat de inhaalrace een gevolg was van dekkingsfouten. Bij de 1-0 van Phillip Cocu en de 2-0 van Jefferson Farfán konden de doelpuntenmakers van PSV de bal ongehinderd inkoppen. Bij de 3-1 van Damarcus Beasley dacht zijn tegenstrever Chong-Gug Lee dat de bal bij de tweede paal over de achterlijn zou gaan. De Koreaan wist niet dat de Amerikaan in zijn rug liep; een beginnersfout. De foutenmaker verontschuldigde zich bij de coach. ,,Aan sorry heb ik niks'', reageerde Gullit. ,,Mischien moet ik ze handboeien geven, dan lopen ze wel mee met hun tegenstander.''

Het kwaliteitsverschil kwam niet alleen in verdedigingsfouten tot uiting. PSV was Feyenoord op alle terreinen de baas: fysiek, psychisch, technisch en tactisch. Het Rotterdamse legioen werd er stil van, zo makkelijk vond PSV de vrijstaande speler, zo moeizaam plaatste Feyenoord een tegenstoot. De vroege tegentreffer – en vooral de manier waarop – had het effect van een dolkstoot. Feyenoord speelde steeds onzekerder. PSV verzuimde van de geboden ruimte gebruik te maken. ,,We hadden dominantie in de controle'', doceerde Hiddink. ,,We werden in die fase weggespeeld'', erkende Gullit.

Tegenover het superieure combinatievoetbal van PSV leverde Feyenoord het eerste uur knoeiwerk af. De thuisploeg beperkte zich tot plichtmatig geschuif en gokte op een bevlieging van de aanvallers die dit seizoen al zo vaak de reddende engel zijn geweest. Dirk Kuijt en Salomon Kalou waren kansloos tegen een overtal aan verdedigers die in de eredivisie nauwelijks kansen weggeven en pas vijf keer waren gepasseerd.

Het koningskoppel van Feyenoord kwam pas tot leven toen Romeo Castelen zijn trainingspak mocht uittrekken. De rechtsbuiten van Feyenoord was om tactische redenen aan de kant gehouden; een misrekening van zijn trainer. Gullit wilde het middenveld versterken, in de wetenschap dat daar de kracht van PSV ligt. Hij kwam bedrogen uit, want bij gebrek aan een directe tegenstander kon linksback Lee Young-Pyo ongehinderd mee naar voren rennen. Zo stond hij halverwege de eerste helft aan de basis van het tweede doelpunt van PSV. Lee zette gelegenheidsverdediger Kuijt op het verkeerde been en kon de bal in alle rust met zijn goede voet (rechts) voorzetten op Farfán.

Deze uitblinkende spits uit Peru is een van de revelaties bij PSV, dat na een grote schoonmaak afgelopen zomer vooral in collectief opzicht is gegroeid. Hiddink heeft van het vreemdelingenlegioen een eenheid gesmeed die elkaar in het veld bijna blindelings weet te vinden. Met dank aan de slimme strateeg Cocu, die het overzicht bewaart en de gaatjes dicht. De afgedankte middenvelder van Barcelona kan na zijn tropenjaren in Spanje nog jaren mee in de eredivisie.

Vergeleken met het snelle schaakspel van PSV oogde het voetbal van Feyenoord traag en voorspelbaar. Dat het kwaliteitsverschil niet in cijfers tot uitdrukking kwam, is tegelijkertijd de charme van het voetbal. Wijs geworden van een teleurstellende eerste helft besloot Gullit in de tweede helft `alles of niets' te spelen. Het opportunistsche aanvalsspel (alle ballen hoog voor de pot) leidde snel tot de 2-1 van Kalou, die de bal na een op de paal gericht schot van Bart Goor in het doel kopte.

PSV was even de kluts kwijt, maar herstelde zich snel met doelrijpe counters. Na de 3-1 van Beasley leek de strijd gestreden. Met de moed der wanhoop en aangemoedigd door veertigduizend heethoofden – de kwetsende spreekkoren bleven onbestraft – begon Feyenoord aan een hartverwarmend slotoffensief. Eerst profiteerde Shinji Ono met een `binnentikker' van een glijpartij van André Ooijer. In blessuretijd scoorde Goor met een geplaatst schot na een combinatie met Kalou en Castelen.

En zo stond de kille Kuip toch nog in vuur en vlam en vielen beide trainers elkaar na afloop in de armen, om vervolgens hun spelers in de kleedkamer keihard de waarheid te vertellen.

Feyenoord 3

PSV 3

Ruststand 0-2. 6. Cocu 0-1, 24. Farfán 0-2, 49. Kalou 1-2, 70. Beasley 1-3, 82. Ono 2-3, 90. Goor 3-3. Schds: Temmink. Tsch: 42.000. Gele kaarten: Kalou (Feyenoord) en Ooijer (PSV).