Te weinig objectiviteit in misdaadberichtgeving

Onder de vrijheid van meningsuiting gaat helaas teveel schuil in dit land. De geseculariseerde cultuur van het randstadcultuurtje geeft al decennialang stoten onder de gordel aan alles wat religieus of spiritueel is. De spot drijven met katholieken was allang mode; nadat men jaren islamieten gedoogd heeft, zijn deze nu aan de beurt. Kwalijk in de discussie over vrije meningsuiting vind ik dat bekende tv-praatprogramma's (bijv. Barend en Van Dorp) de indruk wekken dat men alles kón zeggen in dit land. In Nederland moet men al jaren op de tenen lopen als men poogt het wangedrag van Israël te bekritiseren en de invloed van de joodse lobby die dit mogelijk maakt. Men mag gelukkig terecht zeggen dat de Marokkaanse jeugd een groot aandeel heeft in de criminaliteit in de grote steden. Maar men mag niet zeggen dat de joodse lobby in Nederland op de loer ligt om de misdaden van de staat Israël rugdekking te geven door de invloed die deze lobby heeft in de culturele instellingen van dit land.

Met name in de media is Israël en de joden jarenlang in de luwte gehouden aangezien de Nederlandse intelligentsia (literatuur, muziekwereld, film en journalistiek) hiermee verwant was, c.q. vergroeid. Volgens een oud-agent van de Israëlische geheime dienst is het bewuste politiek om via culturele podia en organisaties zoveel mogelijk goodwill voor de joodse zaak te kweken in het buitenland.

Zo kan Israël rustig zijn gang gaan in het aan de laars lappen van VN-resoluties inzake de Palestijnse gebieden. Het feit dat er nauwelijks ophef ontstond over de uitspraak van premier Sharon dat Arafat maar beter dood kon zijn, zegt genoeg. Zeker in het perspectief van de verontwaardiging over de doodswens van een nep-imam aan het adres van Wilders. Ik mis objectiviteit in de berichtgeving van misdaden van welke aard ook.