Savina Yannatou geeft een perfect concert

Savina Yannatou is een Griekse zangeres, maar op grond van haar repertoire zou ze even goed uit Spanje, Italië of Turkije kunnen komen. In 1994 maakte Yannatou een cd met joods-sefardische liedjes, gezongen in het oud-Spaans. In 1998 kwam ze met een plaat die geheel gevuld was met Maria-liedjes: Virgin Mary's of the World. Daarnaast maakte ze ook nog een paar cd's waarop muziek uit het hele Middellandse-Zeegebied wordt bestreken.

In juni 2001 presenteerde Yannatou dit multi-mediterrane repertoire in het Amsterdamse Oosterpark, waar ze onder barre omstandigheden toch nog knap overeind bleef.

In de Grote Zaal van het aan dit park grenzende Tropentheater waren de condities gisteren stukken beter en daar gaf Yannatou een perfect concert. Perfect omdat Yannatou al haar kwaliteiten benutte. Perfect omdat Yannatou's band Primavera en Salonico schitterend speelde. En perfect omdat bij Yannatou het publiek op een beschaafde manier uit zijn dak ging.

Bijzonder aan Savina Yannatou de zangeres is dat ze met een kleine stem een breed vocaal terrein bestrijkt, van strelend teder tot hekserig krijsend. Wat dat laatste betreft zegt Savina Yannatou beïnvloed te zijn door haar Amerikaans-Griekse collega Diamanda Galas. Maar het had natuurlijk ook net zo goed onze Greetje Bijma kunnen zijn.

Bijzonder aan Yannatou de communicator is dat ze haar extreme effecten zo doseert dat ze niemand de zaal uit jaagt. Dat ze net zo dapper als slim is blijkt uit het feit dat ze het moeilijkste lied, een experimentele versie van Ah Mon Dié met vogelgeluiden op zijn Caraïbisch', bewaart tot het allerlaatst.

Bijzonder aan Savina Yannatou de bandleider ten slotte, is dat ze de kwaliteiten van haar band erkent en die optimaal gebruikt.

De arrangementen van kanun-speler en accordeonist Kostas Vomvolos zijn te effectief om ze te versjteren. De percussieve bijdragen van Leftheris Angouridakis zijn te kleurrijk om ze zomaar af te breken. En het fluitspel van Haris Lambrakis is zo grenzeloos mooi – soms lijkt hij zelfs even op de jazzgod Eric Dolphy – dat Savina Yannatou hem terecht alle ruimte geeft.

Het succes van Yannatou en haar band Primavera en Salonico berust uiteindelijk op een buitenmuzikaal uitgangspunt: wie moderniteit wil prediken en verkopen moet heel goed weten hoe het zit met de traditie.

Misschien is dat weet hebben er de oorzaak van dat de presentatie van de zangeres een beetje aan de koele kant is. ,,Dit is een dansliedje uit Albanië'' is een aankondiging waaraan niets mankeert, maar het is voor het publiek ook wel het absolute minimum.

Aan de andere kant: liever zo'n droog en voortreffelijk concert dan een rammelende show met een heleboel `sing along' en allerlei vals geschreeuw van `are you happy?'

Concert: Savina Yannatou en haar band Primavera en Salonico. Gehoord 12/12 KIT Tropentheater Amsterdam.