Het `ja' van Song

Gullit twijfelt al een tijd over zijn rechterverdediger Song. Dit zei de coach zes weken geleden: ,,Hij spreekt geen Engels of Nederlands. Op alles wat ik zeg en vraag heeft hij maar één antwoord: `ja'. Maar in hoeverre ik tot hem doordring, daar heb ik geen beeld van. Ik weet niet wat er in hem omgaat, wat hij voelt en wat hij denkt.''

Vlak voor het tweede doelpunt van PSV ging de back van Feyenoord opeens met zijn arm omhoog staan, een seconde voordat de voorzet kwam. Tot nog toe is onopgehelderd gebleven waarom Song zijn hand opstak. Niemand in het volle stadion dacht aan buitenspel. Song holde nog wel achter zijn speler aan maar het kwaad was al geschied. Hij speelde de vermoorde onschuld in een poging de bestraffende vinger van 45.000 mensen te ontlopen. Maar iedereen had het gezien: Song zat fout.

Verdedigen zit vooral in je hoofd. Je moet het veld opstappen met het voornemen dat je beter bent dan de aanvaller. Song wist als geen ander hoe dat moest. Tijdens het wereldkampioenschap van 2002 speelde hij in het nationale elftal van Zuid-Korea, getraind door Guus Hiddink. In de wedstrijd tegen Portugal plakte Hiddink de verdediger aan Figo vast. De hele wedstrijd was Song de Portugese ster de baas. Figo verloor iedere bal aan een bijna tirannieke Song, die `je komt er niet langs' tot zijn motto van de dag had gekozen.

Niemand is door mij meer gehaat dan Luis Figo, de geniale voetballer die zichzelf al jaren te gronde richt met misplaatste valpartijen en verongelijkte gezichten naar de scheidsrechter. Deze Figo, de halfgod van de Portugese velden, kwam er in het geheel niet aan te pas. Song ging als held van het veld.

Van het heldendom is weinig over. Song weet niet meer wat verdedigen is. Hij is onzeker geworden. Hij kreeg tegen PSV het voordeel van de twijfel en stond in de basis. Het mocht niet baten, Song liep verloren rond. Terwijl zijn kousen onafgebroken halfstok hingen, keek Song de wereld in met de afwezige blik van een jongen die net de hele voorraad van de coffeeshop heeft opgeblowd.

Cynisch lachend keerde Ruud Gullit zijn rug naar het veld na de zoveelste fout van Song en de andere verdedigers. Hij kreeg in deze topper andermaal de bevestiging dat hij zijn laatste lijn niet op orde heeft. Iedere week moet hij toezien hoe het mooie van voren teniet wordt gedaan door het geklungel van achteren.

Gullit hamert al maanden op duidelijke afspraken bij het verdedigen van de tegenstander in het strafschopgebied. Hij heeft tijdens de wedstrijdbespreking met een viltstift op het bord nog eens getekend hoe je bij een vrije trap van PSV dient te verdedigen. Maak koppeltjes. Iedereen z'n eigen mannetje.

Had Song alles begrepen?

Ik denk dat Song zijn traditionele antwoord gaf: `ja'.

Bij het derde doelpunt van PSV had een medespeler Song nog gewaarschuwd dat er een tegenstander vrij liep achter hem. Song had het niet begrepen. De aanvaller scoorde.

,,Ja, sorry'', zei Song naderhand. Dat is al één woord meer, en bovendien nog Engels ook. Het gaat de goede kant op.

Gullit was gisteren na de wedstrijd ten einde raad. ,,Ik moet ze handboeien geven, dan kunnen ze zich vastbinden aan de tegenstander, misschien lopen ze dan wèl mee.''

Deze opmerking van de trainer is niet in het hoofd van Song doorgedrongen. Het woord `handboei' komt bij mijn weten niet voor in de eerste hoofdstukken van het leerboek Nederlands. Ik vrees ook dat de vertaling van het woord `vastbinden' de Koreaan op verkeerde gedachten brengt. Toch, Song?

`Ja, meneer.'