Berry Visser zingt zijn voorstelling alleen thuis

Tot de gouden rock & rollmomenten van het jaar behoorde de aanblik van prins Willem Alexander in de kelder van Paradiso, geanimeerd pratend over popmuziek met een plastic tasje in de hand. De kroonprins in hemdsmouwen, met Máxima aan zijn zijde, had na de proefvoorstelling van het muziektheaterstuk When Silence Sings A Song een dubbelelpee met de muziek van Berry Visser in ontvangst genomen. Je zag het hem bijna denken: thuis de lakei maar even opdracht geven om de stoffige pick-up van de paleiszolder te halen.

Berry Visser brengt zijn muziek bij voorkeur in een intieme omgeving, waar hij het publiek draadloze koptelefoons opzet en ze gastvrij ontvangt in een decor van comfortabel huiskamermeubilair. Als organisator van het Holland Pop Festival (`Kralingen') en oprichter van Mojo Concerts nam hij in 1994 afscheid van de grootschaligheid van het rockbedrijf om zijn eigen artistieke ambities te ontplooien. De `zinsbegoochelende gebeurtenis' waarmee hij zijn publiek wil confronteren, ligt in het verlengde van de vervreemdende theatrale verschijnselen die hij met componist Michel Waisvisz presenteerde in de wandelgangen van het popfestival Pandora's Music Box, en de zinnenprikkelende mobiele voorstelling Baby Blue met de binnenstad van Delft als decor.

When Silence Sings A Songs werd in fragmenten opgevoerd op de Parade en in de Stille Disco op Lowlands, maar beleeft zijn werkelijke première pas nu Berry Visser het publiek thuis in Delft op het volledige multimediapakket kan vergasten. In een huiskamer vol televisieschermen, kandelaars en schemerlampen zingt, lispelt en fluistert hij zijn teksten, begeleid door zwoele jazzmuziek en geheimzinnige elektronische soundscapes. Soms begeleidt hij zichzelf op de piano, dan weer zakt hij mijmerend weg in een fauteuil of loopt hij rond om iemand van dichtbij toe te zingen.

De verhaallijn is abstract en handelt over een gedoemde liefde, in liedjes en videobeelden die vingerwijzingen geven naar een onuitsprekelijk duistere ontknoping. De decadent romantische sfeer herinnert aan Berlin van Lou Reed en aan de film Performance, met Mick Jagger als moegestreden popster. In zijn rood fluwelen kamerjas zou Visser een oudere versie van Herman Brood kunnen zijn, die achter de piano zijn dagen slijt in nostalgische ontreddering. De zinsbegoocheling is compleet als die vriendelijke muzikant zich in zijn serene boudoir plotseling ontpopt als spreekbuis van de duivel, begeleid door verontrustende operaklanken: `I'm Adolf, but you can call me Fred!'

De muziek, zo anachronistisch als een krakende plaat, komt in deze intieme opzet schitterend tot leven. Berry Visser heeft geen plannen om zijn fascinerende eenpersoons-muziektheater naar grotere zalen of het reguliere popcircuit te brengen. Zo lang er animo is, blijft hij het op zaterdagavonden voor maximaal dertig personen spelen in zijn huiskamer.

Voorstelling: When Silence Sings A Song door Berry Visser. Gezien: 11/12 Voorstraat, Delft. Herhaling: zie www.berryvisser.nl