Mannenglossy

Ebele Wybenga (17) zoekt een fijn oppervlakkig lijfblad. Jongerencolumn van www.spunk.nl

Glossy tijdschriften ruiken altijd erg lekker. Minstens drie verschillende parfumstrookjes doordrenken de bladzijden met luxueuze geuren. Het is ook lekker als een tijdschrift veel weegt, dat versterkt de voorpet en verzekert je van veel hedonistisch leesplezier. Ik eis van een tijdschrift dat het glimmend, geurend en dik is.

Ik zoek een fijn oppervlakkig lijfblad, om tegenwicht te bieden aan de ernstige dingen die ik dagelijks lees. Af en toe heeft een mens genoeg van betweterige essays, pessimistische opiniestukken en het buitenlandse nieuws. Maar het vinden van een goed tijdschrift valt niet mee. Net zoals bij het kiezen van een krant stel ik veel eisen, maar de kiosken bieden weinig hoop.

Mannenbladen heb je in drie categorieën. Ten eerste de lompe bladen die een zo groot mogelijk deel van de mannen moeten aanspreken. Dat betekent stomme moppen, motorfietsen en misdaad. Meisjes met `argumenten in catsuits' blikken zaadvragend in de lens. De glooiende venusheuvel van Christina Aguilera is het mooiste dat in dit type tijdschrift voorkomt. De reclames zijn veelzeggend: vooral Axe en Adidas.

Dan zijn er de bladen met homo-erotische modereportages. Meer wit dan woorden, vanwege de esthetiek. Geproduceerd door redacteuren die geobsedeerd zijn door hydraterende ooglidbalsem. Columnnichten die dromen van vergulde Versace hondenvoerbakken. De vrouwentepel-mannentepel ratio van zo'n blad zegt genoeg.

Het buikspieren in tien minuten type is het stomst. Wie deze bladen leest voelt zich acuut schuldig. Want elke minuut niet onder de zonnebank of aan de gewichten is een minuut niet geleefd. Officieel zijn dit geen homobladen, maar ze staan vol met halfblote mannen. Op de cover steevast een Amerikaanse macho met een duivelse waterstofperoxidegrijns. ,,Dip je stengel selderie in magere yoghurt, dat is in combinatie met intensieve krachttraining goed voor je spirituele balans.'' Slecht vertaalde stukken worden eindeloos hergebruikt. Lezen over inspanning is niet ontspannend. Je krijgt er een Adoniscomplex van. Playboy valt af, ondanks de brave inhoud blijft het onmogelijk in de trein zonder gêne naar de centerfold te kijken. Esquire is te dun. Weer dat tergende onrecht: meisjes kunnen voor elke karaktertrek, elke stemming en elke tijd van de maand een speciaal tijdschrift kopen. Vrouwen hebben veel te kiezen, van Tina tot Vogue. Maar de Nederlandse man kan alleen kiezen uit lomp, nichterig, freaky en braaf.

Een blad moet je een interessante uitstraling geven wanneer je het leest in de trein. Het zou niet onder een matras verstopt hoeven worden, meisjes moeten het goedkeurend lezen. Uiteraard horen er bloedmooie vrouwen in. Een oppervlakkige glossy moet het oog verwennen en de geest rust gunnen.

Mijn zoektocht is beloond. De vondst weegt een kilo: de Engelse versie van GQ, `Gentlemens Quarterly. Reclame beslaat 210 van de 377 paginas. Ik heb me aan de inhoud verlustigd. De artikelen, columns en bijschriften zijn amusant en scherp zoals het hoort. Het is alsof je voor drie pond dertig een salontafelboek van veertig euro gekocht hebt. Om in de overdaad van reclame op te vallen, moeten de adverteerders hard hun best doen. De felle competitie levert reclames op die veel prikkelender zijn dan de redactionele inhoud. Zoals de reclamefoto van een yup, in maatkostuum op zijn naakte vriendin.

De Italiaanse editie van 482 pagina's ligt inmiddels ook op m'n nachtkastje. Je voelt je bevoorrecht als je het blad leest. Nu ben ik maandelijks op de hoogte van de nieuwe begeerlijke dingen die ik me niet kan veroorloven. Ongevaarlijk volgens mij. Misschien word ik licht kooplustig, maar ik zal nooit Postkrediet bellen zodat ik een paar handgemaakte schoenen kan kopen.