Almere-Buiten Almere-Stad

Joyce Roodnat wandelt door Nederland en de rest van de wereld. Deze week in Flevoland.

Hoge bomen, geen wind, in een jong bos dat niettemin aandoet als gepokt en gemazeld landschap. De verkeersdreun vergeet ik binnen drie minuten. Een en al wilg is het hier en hoog opgeschoten riet, oudgeel per strekkende meter en met imposante sigaren. Alles holdert en boldert door elkaar, de boomsilhouetten met hun bemoste spilletakken, de omgewaaide, scheefgehangen dode stammen, de blubber met jungleprint van spits veel-beige-ig wilgenblad, de vrije doorkijkjes naar waar het water priegelt. Soms is er een brandnetelplantage, om nederigheid te leren. Dan weer zie ik een zwerm bescheiden zwammen: bruine zacht-fluwelen buideltjes met geschulpte randen. Ontroerend en ik heb geen idee hoe ze heten.

We duiken het bos- en watergebied van de Lepelaarsplassen in. Omdat ik meen te weten dat lepelaars alleen maar 's zomers in Nederland verblijven, heb ik geen neiging tot een omweg langs de vogelobservatiehut. Man wel.

Ik wacht, ik drink thee en zie een tafeleend. Zijn grijze rug is zo rond en zacht dat ik er mijn wang op wil leggen.

Man komt terug. Hij heeft in de volgens hem stampvolle hut vogelaars geobserveerd. ,,Doe je mobieltje uit en ga mee. Ze fluisteren. Opwinding over een knobbelzwaan. Het puilt er uit van de apparatuur.''

Ik ben te laat, de vogelaars komen terug, statieven, kijkers en camera's met lange lenzen aan hun nekken, over hun schouders en in hun armen. Zonder hen erbij verveel ik me in die hut na twee minuten. Stille plas, één aalscholver. De vogelaars hebben het moois er vanaf gekeken. Het is ze gegund.

De zon is een kleine munt, het licht kruimelt op het zoet golvende water. Achter de aanduiding: `Kwetsbaar gebied, verboden toegang', is het rietland gehavende grond. Een woestenij van gemaaide stukken land, met zwarte bulten, geplette halmen en wat resten intact riet. Het ziet er al met al verloren uit, weten ze bij de Stichting Het Flevo-Landschap wel wat ze doen?

We klimmen op de Oostvaardersdijk. Zonder hinder van die paar af-en-toe-auto's, zien we rechts het Markermeer kleumen onder de waterdamp en hebben we links een nieuwe blik, nu van bovenaf, op het innemende nattegrond-gebied van hier.

Er staat groot aangegeven dat het `Da Vincipad' is afgesloten. Niets van aantrekken, gewoon de route volgen. Negeer de steen des aanstoots, die kromme asfaltweg in aanleg, die is nergens goed voor, dat ziet een kind.

Onverwacht wervelt er een troep eenden op het riet gooit met confetti.

16 km. Wandeling nr. 9 uit Almerepad, uitg. Wandelplatform-LAW,

Amersfoort 2002. Vervoer tussen

eind- en beginpunt van de wandeling: stadsbus 5 (halte Wim Kanplein)

naar Almere CS; vandaar een taxi

naar de Pontonweg.

Tel. taxi 0800 4444 001.