ABN Amro gedwarsboomd in Italië

Buitenlandse banken hebben lang moeten worstelen om in Italië voet aan de grond te krijgen. Nu de consolidatie van de bankensector weer actueel is, merken ze dat de omstandigheden er niet makkelijker op zijn geworden.

In sommige gevallen worden buitenlandse banken duidelijk gemarginaliseerd – zozeer zelfs dat dit tot een tegenreactie kan leiden.

Kijk maar eens naar de situatie bij Antonveneta, waarin ABN Amro reeds lange tijd een groot belang heeft. Een beleggersgroep lijkt de krap bij kas zittende regionale bank in de armen te willen drijven van de Banca Popolare di Lodi. Dat dreigt de plannen van ABN Amro in de wielen te rijden om zijn invloed bij de bank te consolideren.

Het bod dat Lodi in petto zou hebben is een harde klap in het gezicht van ABN Amro. De Nederlanders hebben zich geduldig en netjes gedragen door Antonveneta van kapitaal te voorzien en het zittende bestuur te steunen. Na het verstrijken van het bestaande aandeelhouderspact hadden zij gehoopt hun belang te kunnen uitbreiden.

Daarnaast is een combinatie van Lodi en Antonveneta in ABN Amro-ogen een verschrikking. Lodi is ongeveer half zo groot als Antonveneta en goed beschermd tegen vijandige overnames. Het plan lijkt neer te komen op het fuseren van Antonveneta met een dochterbedrijf van Lodi, dat vervolgens een beursnotering zou krijgen. Bij een dergelijk opzetje zou de zeggenschap bij Lodi komen te liggen en zou het belang van ABN Amro worden verwaterd.

De Nederlanders zijn niet de enige buitenlanders die in de verdrukking komen bij de run op een gunstige uitgangspositie bij een eventuele consolidatiegolf. Zo is bijvoorbeeld het Spaanse BBVA zo goed als buitengesloten in de strijd om de Banca Nazionale del Lavoro.

Het is te vroeg te zeggen welke wending de zaken zullen nemen. Maar als Lodi inderdaad een bod uitbrengt, lijkt ABN Amro voor een moeilijke keuze te worden gesteld: inbinden of weerstand bieden. Door in te binden zou de bank zijn Italiaanse strategie schaden en het bestuur worden blootgesteld aan de kritiek dat het tijd en kapitaal heeft verkwist aan een buitenlands avontuur. Door weerstand te bieden, indien mogelijk, zou ABN Amro zijn goede reputatie verliezen in de ogen van de Bank van Italië en zouden zijn kansen om onder het huidige regime in Italië een overeenkomst te bereiken ineenschrompelen.

Gezien de hoeveelheid geïnvesteerde tijd en geld lijkt weerstand de verstandigste keuze. Een tegenbod zou de woede van de Bank van Italië kunnen wekken, maar als ABN Amro dapper genoeg optreedt, hoeft dat geen probleem te zijn. Als de Italiaanse toezichthouder een bod zou trachten tegen te houden op nationalistische gronden, kan de bank de zaak altijd nog in Brussel voorleggen.