Vrolijke `tophits'

Het suprematisme van Malevich is nog nooit zo vrolijk geweest als in de interpretatie van Pascal Lièvre (1963). De Fransman brengt het abstracte werk Suprematisme (rond 1915) van de Russische kunstenaar terug tot een silhouet in het schilderij Suprematisme by Kasimir Malevitch, version rose et beige – opgezet in vrolijk roze tegen een beige achtergrond.

Lièvre kiest de `tophits' uit de kunstgeschiedenis als model en schildert de voorstellingen als sterk vereenvoudigde vormen. Een beroemd doek als de Eed van de Horatiërs van Jacques-Louis David uit 1784 concentreert zich in Lièvres versie Le Serment des Horaces by David, version anis et rouge de chine op twee schaduwfiguren die een eed zweren op de zwaarden die een derde gestalte vasthoudt. Maar ook hedendaagse kunst dient als inspiratie: The Castle of Tin Tin, version Poussière et chocolat uit 2004 is een rare kronkelconstellatie van donkerbruin op een lichtbruin vlak. En zowaar, voor mijn geestesoog vult het gekke silhouet zich met grijnzende gelaten, die het oorspronkelijke doek van de Japanse kunstenaar Takashi Murakami uit 1998 bevolken.

Het is vrolijk werk, vooral door de extatische kleurencombinaties. Lièvre analyseert en verwerkt bestaande voorstellingen en presenteert ze, sterk vereenvoudigd, in een nieuwe, fleurige context. Deze aanpak ligt dicht bij het begrip deconstructie, afkomstig van de filosoof Jacques Derrida. Lièvre ontleedt de kunstwerken, en geeft ze weer nieuwe betekenis.

In zijn video's hergebruikt Lièvre naast kunstwerken ook bestaande elementen als popsongs, of speeches van politieke leiders. Zo zingt de kunstenaar in de video L'axe du mal (2003) een duet met een jonge vrouw. De tekst van het liedje is afkomstig uit de bekende axis of evil-speech van Bush. Het stel kijkt elkaar romantisch in de ogen en dartelt wat rond bij de Niagara waterval, een plaats die veel Amerikanen bezoeken op hun huwelijksreis. In Abba Mao, een video uit 2001, schminkt Lièvre zichzelf rood, zoals Bruce Nauman in een van zijn performances deed, terwijl hij een speech van Mao zingt op de melodie van Money Money Money van Abba.

Van te veel respect voor zowel de kunstgeschiedenis als politieke figuren heeft Lièvre geen last. Hij heeft de rol van nar op zich genomen, om zo de gevestigde orde eens lekker op te schudden. Dat lukt aardig, hoewel het kritische aspect, met name in de video's, gemakkelijk ondergesneeuwd raakt door de humor en de absurditeit.

Oops I did it again. Pascal Lièvre. Flatland gallery, Lange Nieuwstraat 7, Utrecht. T/m 8 jan (gesloten 25 dec-4 jan). Wo-za 13-17u. Inl. 030-2315181, www.flatlandgallery.com