Nederland treft Spanje in hockeyfinale

Pakistan verspeelde vandaag zijn laatste kans op het bereiken van de finale van de Champions Trophy in eigen land door met 3-0 te verliezen van Spanje, zondag in de finale tegenstander van Nederland.

Aan het publiek lag het vanmorgen niet in het door de smog en de mist benevelde National Hockey Stadium van Lahore. Ondanks het vroege tijdstip (negen uur plaatselijke tijd) dromden 30.000 supporters samen om hun Pakistaanse hockeyhelden hartstochtelijk aan te moedigen. Het mocht niet baten. Woensdag, in het immer beladen duel met aartsrivaal India (2-1), gingen de hoeden en de petten nog triomfantelijk de lucht in, zoals dat in de jaren vijftig en zestig in de Nederlandse voetbalstadions gebeurde. Vanmorgen bleven de hoofddeksels op het hoofd; Pakistan kwam niet tot scoren.

Dat mag overmorgen proberen Nederland van de derde opeenvolgende eindzege af te houden. In het afsluitende groepsduel blameerde de titelverdediger zich vanmiddag door met 4-3 te verliezen van het uitgeholde en met degradatie bedreigde Duitsland, dat in Lahore nog slechts twee Athene-gangers in de gelederen heeft.

Het waren de opzwepende Punjabi Songs, de lokale volksmuziek, die vanmorgen voor beduidend meer beroering zorgden dan het teleurstellende duel tussen de nummers twee (Spanje) en drie (Pakistan) van de ranglijst. Ruim voor het einde van de wedstrijd vertrok het publiek op weg naar de moskee voor het vrijdaggebed, verdween het spandoek met de aandoenlijke oproep (`We want Champions Trophy') uit het zicht en kregen de spelers van Spanje een hartverwarmend applaus.

Pakistanen zijn allesbehalve slechte verliezers. Dat is ook Roelant Oltmans niet, maar de bondscoach had na afloop van zijn voorlaatste wedstrijd in Aziatische dienst moeite zijn ergernis te verbergen. Dat was geen wonder. Zijn ploeg opereerde vooral na rust als een fantasieloos elftal, dat ,,de kluts volledig kwijt was en de afspraken niet nakwam''. In de troostfinale tegen India krijgt Pakistan zondag een herkansing.

Symbool voor de onmacht stonden de opnieuw falende spitsen, die de voorbije dagen in de Pakistaanse pers al het boetekleed hadden aangetroken. Hun inefficiëntie was de voornaamste reden dat de Greenshirts niet hun ware gezicht hadden (kunnen) laten zien. Grootste dissonant was en is Kashif Jawwad: normaliter een fenomenale afmaker maar in Lahore volstrekt onzichtbaar.

Te vrezen valt dat het toch al noodlijdende Pakistaanse hockey verder zal afglijden. ,,Zeer somber gestemd'', bekende Oltmans naderhand te zijn over de toekomst van wat eens een volkssport was. ,,Na dit toernooi stopt een aantal spelers. Wat daarachter zit, heeft niet de kwaliteit om op het hoogste niveau mee te doen. Het grote probleem is dat het hier aan een gedegen jeugdopleiding ontbreekt.''

Winnend coach Maurits Hendriks nam zijn vriend en voormalige leermeester Oltmans na afloop nadrukkelijk in bescherming. Hij had in de openingsfase ,,een storm'' ontwaard, die in werkelijkheid niet meer dan een briesje was. Maar het poeslieve commentaar was vooral ingegeven door realiteitszin, bekende de Spaanse bondscoach even later. ,,Het niveau van de pers is hier zo bedroevend dat je ze geen centimeter moet geven. Eén kritisch woord over Pakistan en ze schieten met scherp.''

Met het nakende vertrek van Oltmans is het gespeculeer over diens opvolger begonnen. Belangrijkste gegadigde is Samiullah Khan, de huidige manager van de ploeg. `Het Vliegende Paard' was eens een gevierd hockeyer, en kan een indrukwekkende erelijst overleggen. Maar is hij de man die zijn vaderland uit het doolhof kan leiden? Bijna niemand gelooft het, zelfs niet in Pakistan.