Het beeld

Chapeau, Beau! Gisteren bevestigde de presentator van RTL Boulevard, Beau van Erven Dorens, het gerucht dat hij er binnenkort mee ophoudt. Omdat hij in de as met collega-presentator Albert Verlinde onmisbaar is, betekent dat in de praktijk het einde van een succesvol en vernieuwend programma. Het markeerde het begin van de algehele homoseksualisering van de Nederlandse televisie, die zich daar goed voor leent.

Het verschil tussen oude en nieuwe tv valt te illustreren aan de beide hoekstenen van de programmering van RTL4, Boulevard in de vooravond en Barend & Van Dorp na elven. Beide zijn sterk verbaal gerichte, actuele programma's met een lichte toon. Ze moeten het vooral hebben van de persoonlijkheid van de presentatoren, die met vaste en losse contacten aan tafel de dag doornemen. In beide programma's vliegt de testosteron je om de oren, maar in totaal verschillende richtingen.

Frits Barend, Henk van Dorp en hun onafscheidelijke sidekick Jan Mulder zijn karikaturen van de middelbare heteroman. Zodra een vrouw aan tafel verschijnt – niet te vaak – ontstaat er een lichte zenuwachtigheid, die vooral aan Mulder onhandig flirtgedrag ontlokt. Hun echte passie is voetbal, het liefst zouden ze over niets anders praten, maar een schuine woordspeling gaat er ook altijd in. Als het debat hoog oploopt, wordt er geschreeuwd. Ze zijn dol op snoevers met uitgesproken meningen, zoals Rob Oudkerk en Andries Knevel. Ironie en understatement behoren niet tot het basispakket.

In RTL Boulevard worden Beau en Albert juist zenuwachtig als het over voetbal gaat, want daar hebben zij geen verstand van. Beau's vaste vervanger, Wilfred Genee, is een sportexpert, en begrijpt weer weinig van de essentie van het programma: vals en nichterig rebbelen over de vijf m's van de showbiz: muziek, mode, media, misdaad en monarchie. Het best lukt dat als de derde, wisselende presentator een valse homo is als Peter van der Vorst of een vrouw die alles van Gucci en Versace weet en ook het vereiste pedante, sarcastische toontje uit haar tasje weet te halen. Van cruciaal belang is dat geen van allen zichzelf of de triviale onderwerpen serieus neemt, maar wel halfhartig doet alsof.

Gisteren bevestigde Beau, vader van twee zoontjes, dat hij ze wel weer eens zelf naar bed wil brengen. Snikkend viel hij Albert in de armen, om even later als een duikelaar weer gekke bekken te trekken. Het was net zo'n spontaan toneelstukje als een dag eerder, toen hij op de rode loper van Tuschinski verbazing voorwendde over de naakte passage van een streaker die hij zelf had helpen binnenkomen.

Je hoeft geen actieve homo te zijn voor dit perverse tv-gevoel: lust beleven aan je eigen geëxalteerde narrenspel. Paul de Leeuw is er goed in, net als Jeroen Pauw, Claudia de Breij, Dolf Jansen, Carlo Boszhard of ooit Willem Ruis. Het is verslavender voor de speler dan voor de kijker, en alleen effectief onder bepaalde condities. Zonder het rellerige prinsenkoppel Beau-Albert is RTL Boulevard ten dode opgeschreven. Ze duiken vast wel weer ergens op, volgend seizoen bij John de Mol.