Geeraerts gluurt niet meer achter de gordijnen

Je zou het in vergelijking met zijn grote boeken (zoals De PG) misschien een studie moeten noemen, of erger nog, een niemendalletje. Want wat gebeurt er nu helemaal in Geld, de meest recente Jef Geeraerts? Een rijke verveelde weduwnaar, Carl Yvan Diehl (CYD), wordt door zijn knieperige boekhouder en zakenpartner beroofd van twee miljoen en haalt het terug met behulp van een beeldschoon jong meisje met een borderlinestoornis – een graatmager verhaaltje.

Het is spijtig dat Geeraerts niet meer achter de gordijnen van de macht gluurt of de bedorven maaginhoud van de zieke samenleving analyseert. Dat is echter geen reden om voorbij te gaan aan de grootse kwaliteiten van Geeraerts schrijverschap, en die komen in Geld volledig tot hun recht. Met de merkbewustheid van een Zwagerman, de spitse dialogen van een James Ellroy en de dialectologische bekwaamheid van een, tja, van een Geeraerts, zet de Vlaamse meester uiterst doeltreffend het sfeertje van een man uit het old-boys-network neer: rotarylid, whiskydrinker, preparatenslikker, gezondheidsfanaat, fijnproever. Frans, Vlaams, Engels, West-Vlaams en ABN mengend en bezorgd om `onze heilige gemoedrust' geniet hij zich een weg door het verplichtingloze leven.

De roman sluit af met een tamelijk overbodig rijtje noten, negen stuks, die Geeraerts in zijn nauwgezetheid de lezer niet heeft willen onthouden. Nog precieuzer en curieuzer is de vermelding van het moment waarop het manuscript werd afgerond op de bladzij ertegenover: `zondag, 4 juli 2004, 10:35 a.m.' Tot op de minuut, zondagochtend vijf over half elf, Independence Day. Is het de bevestiging dat geld zoniet gelukkig, dan toch vrij maakt? Het getuigt hoe dan ook van de secure instelling die uit elke zin van Geeraerts boek blijkt. Het is dus ook geen niemendalletje maar een kleinood, een briljantje, wat borderliner Pearl zou kwalificeren als: `megatof'.

Jef Geeraerts: Geld. Roman noir. Prometheus, 221 blz. €17,95 (geb. €24,95)