Massaliteit in onderwijs is voor niemand goed 4

Zelden heb ik zoveel zure onzin bij elkaar gezien als in het artikel van Ton van Haperen. ,,Het gaat helemaal niet goed met het voortgezet onderwijs'', ,,watertrappelen in drijfzand'', ,,een misbaksel van compromissen'', toe maar. Van Haperen vertoont irritante trekken van alwetendheid: nergens in de lessen is sprake van orde en regels, alleen categorale mavo's zijn nog succesvol en managers doen per definitie niets behalve graaien. Als klap op de vuurpijl vindt hij de tijd nu rijp voor een moedige intellectueel als minister van Onderwijs, want de dames Netelenbos, Adelmund en Van der Hoeven hebben er een potje van gemaakt, maar ja, dat waren dan ook een kooklerares, een welzijnswerker en een onderwijzeres. Ik heb het drie keer gelezen, maar het stond er echt.

Maar waar het onderwijs echt last van heeft zijn niet de ministers of de falende schoolbestuurders. Het grootste probleem is de minderheid van gefrustreerde docenten zoals Van Haperen, die de slag gemist hebben. Die geen verbinding meer kunnen maken met hun leerlingen en die niet inspelen op de veranderende maatschappij. Natuurlijk is het niet altijd makkelijk en natuurlijk zijn er steeds meer lastige leerlingen en kan een schoolmanagement je soms in de weg zitten, maar hoe daarmee om te gaan is een persoonlijke keuze.