Dopo Mezzanotte

Speelfilm- en documentairemaker Davide Ferrario regisseerde een ode aan de film. Een nachtwaker in de Mole Antonelliana, het Filmmuseum van Turijn, leeft in de duisternis, verlicht door de flikkerende beelden van oude zwart-wit films, die hij nacht na nacht uit het archief haalt en voor zichzelf afdraait. Vooral Buster Keaton is zijn favoriet, ,,ook om praktische redenen, want je doet er goede ideeën door op, zoals uit elke goede film.'' Martino ís ook een soort Buster Keaton. Om te beginnen omdat hij niet veel zegt. ,,Ik praat niet veel omdat ik veel alleen ben en praten dan zinloos is'', zegt hij tegen het meisje Amanda dat op een nacht asiel zoekt in zijn wereld van schijn en wezen. Dopo Mezzanotte is een sympathieke Italiaanse variant op Amélie, de Franse succesfilm uit 2001 met een wereldvreemde en liefdeshongerige protagoniste. Nachtwaker Martino ontdekt in zijn zwerftochten door het fascinerende doolhof van gangen en geheime ruimtes dat de liefde in het echte leven niet zo vanzelfsprekend brandt als in de Italiaanse stille film Il fuoco uit 1915, en dat de driehoeksverhouding uit Jules et Jim van François Truffaut uit 1962 ook maar een cinematografische constructie is.

Regie: Davide Ferrario. Met: Giorgio Pasotti, Francesca Inaudi, Fabio Troiano.In: 8 bioscopen.