Zoete tearjerker over leven van schrijver J.M Barrie

Je moet je aan Finding Neverland willen overgeven, anders ga je je verschrikkelijk ergeren aan de overdreven braafheid van alle personages. Niemand, werkelijk niemand heeft het slecht met een ander voor. Overspel, achterklap, dood, armoede – over alles hangt de zoete sluier van begrip en liefde.

Alle verpaupering, vervuiling en ongelijkheid in Engeland aan het begin van de twintigste eeuw heeft plaats moeten maken voor elegant Victoriaans theaterpubliek, cricket en schilderachtige cottages.

Voor een biopic is de film van Marc Forster dus veel te zoetig. Het leven van J.M. Barrie, de man die Peter Pan schreef, moet toch ook wel scherpe kantjes hebben gehad. We krijgen ze niet te zien.

Maar als je je aan Finding Neverland overgeeft, als je het ingestudeerde Engels van Johnny Depp voor lief neemt (waarom imiteren Amerikanen altijd het accent van Sean Connery?) en als je bereid bent om in de bollewangenhapsnoet van Kate Winslett een symptoom van tbc te zien, dan kun je aan het eind van de film onbekommerd huilen om de tragiek van een gevonden en verloren liefde. En dan is het in de categorie tearjerkers helemaal zo'n slechte film nog niet.

Als de halfgelukte toneelschrijver Barrie (Depp) het gezin Davies ontmoet, met weduwe Sylvia (Winslett) en vier jongens, onder wie de weerbarstige en dus onweerstaanbare Peter (Freddie Highmore), vindt hij eindelijk een manier om zijn kinderlijke fantasie vorm te geven. Uit zijn dagelijkse ontmoetingen met het gezin haalt hij inspiratie voor de buitelende voorstelling Peter Pan, over de jongen die nooit volwassen wil worden en daarom in Neverland eeuwig piraatje en indiaantje speelt.

Hij raakt gefascineerd door de steile grootmoeder van de jongens, een Glenn Close-achtige rol van Julie Christie. Als zij haar kleinzonen dreigt dat ze hun wel eens discipline zal bijbrengen, en daarbij de jongste met een kleerhanger prikt, ziet Barrie daar meteen een haak in, de haak van een kaperkapitein.

Natuurlijk valt Barrie, getrouwd en kinderloos, en passant als een blok voor de charmes van moeder en kinderen. Vanaf het eerste hoestje van Sylvia weet je wat er zal gebeuren, kijk je met angst en beven naar de ernstige gezichten van de lieve jongens (waarom krijgt onschuld in Hollywood altijd flaporen?) en lach je tussendoor af en toe om de plezierige bijrol van Dustin Hoffman als cynische theaterdirecteur – dezelfde Hoffman die in 1991 een van de akeligste flops uit zijn carrière beleefde als Kapitein Haak in Steven Spielbergs Hook.

Finding Neverland. Regie: Marc Forster. Met: Johnny Depp, Kate Winslett, Julie Christie, Dustin Hoffman, Freddie Highmore, Radha Mitchell, Nick Roud, Joe Prospero, Luke Spill. In: 41 bioscopen.