Regels levensbeëindiging

Hoewel ik een groot voorstander ben van een koninklijk huis als stimulerend en rustgevend onderdeel van onze samenleving, vind ik het verontrustend om in NRC Handelsblad over het overlijden van prins Bernhard te lezen: ,,Als ze had geweten dat hij stierf, was ze niet gegaan'' en ,,Er wordt geen uitgebreid onderzoek gedaan naar de doodsoorzaak van de prins'' en ,,Het heeft mij verbaasd dat het zo snel is gegaan.''

Zoals bekend worden er artsen veroordeeld, omdat ze de wettelijke regels overtreden bij levensbeeindiging. Deze regels gelden voor iedereen en brengen artsen en familieleden regelmatig tot wanhoop o.a. omdat zij daardoor niet in staat zijn om patiënten die zelf niet meer kunnen beslissen, in hun lijden te helpen.

In de zorgvuldigheidseisen, beschreven in artikel 2 van de Wet toetsing levensbeëindiging van 12 april 2001 en getekend door koningin Beatrix, staat dat er sprake moet zijn van uitzichtloos en ondraaglijk lijden. Ik ben er erg voor dat dit soort mogelijkheden geboden worden, maar alleen als ze voor iedereen beschikbaar zijn en op dezelfde wijze worden toegepast en beoordeeld.