Zege op Pakistan routineklus Nederlandse hockeyers

Wat op papier de lastigste opdracht tot dusver leek voor de Nederlandse hockeyers, bleek uiteindelijk niet meer dan een routineklus voor de ploeg van interim-bondscoach Terry Walsh. Gehard door de lessen uit het openingsweekeinde, toen nonchalance de boventoon voerde in de defensie, won de titelverdediger vandaag ten overstaan van 16.000 toeschouwers met 4-1 van het altijd onvoorspelbare gastland Pakistan.

Dat was een hard gelag voor de Pakistaanse bondscoach Roelant Oltmans, voor wie het immer beladen duel van morgen tegen aartsrivaal India van cruciaal belang is voor het verdere verloop van de strijd om de Champions Trophy. ,,We moeten ons vastklampen aan vandaag, hoe vreemd dat ook klinkt na een 4-1 nederlaag. Maar dit was ons beste wedstrijd tot dusver in dit toernooi.''

In de historische binnenstad van Lahore was hij een dag eerder door deze en gene aangeklampt. Mister Oltmans moest en zou met Pakistan van Nederland winnen. ,,Good luck, sir'', kreeg de pragmaticus meer dan eens te horen, toen hij door de smalle en middeleeuws aandoende steegjes in de hoofdstad van Punjab wandelde.

Glimlachend incasseerde Oltmans de veelal aandoenlijke steunbetuigingen, in de wetenschap dat zijn Green Machine vandaag een berg moest verplaatsen in het duel met het eveneens nog ongeslagen Nederland. Zondag al schetste de toekomstige trainer-coach van Nederland een pijnlijk beeld van de realiteit: ,,Nederland is veel verder dan wij zijn. Neem alleen al de veldbezetting of de spelopvatting stuk voor stuk beter verzorgd.''

Die inschatting bleek vandaag te kloppen. Slechts bij hoge uitzondering wisten de Aziatische stick- en balgoochelaars een gaatje te prikken in de ditmaal opvallend geconcentreerd acterende defensie van Nederland. Na rust, met aanvoerder Jeroen Delmee terug als slot op de deur in het hart van de verdediging, kreeg Pakistan nog slechts één mogelijkheid alsnog langszij te komen. Shahkeel Abassi haalde zich de hoon van het publiek op de hals door de bal voor open doel over te maaien.

Het was het laatste serieuze wapenfeit van de thuisploeg, die alleen in de eerste helft het enthousiasme van het publiek wist te bevredigen, toen strafcornerschutter Sohail Abbas in de negentiende minuut Pakistans eerste de beste korte hoekslag benutte. Het 272ste doelpunt (in 221 duels) van de verdediger uit Karachi, in eigen land bewierookt als `de man met stalen polsen', kwam tot stand onder het toeziend oog van de Nederlandse strafcornerbeul, wiens naam twee maanden geleden door Abbas uit de boeken werd gestreept als 'topscorer aller tijden': Paul Litjens (267 treffers in 177 interlands).

Oog in oog met de onthutste Pakistaanse pers zette Oltmans na afloop nog maar eens de grammofoonplaat op, die hij in het Aziatische land inmiddels grijs heeft gedraaid. ,,Misschien moeten jullie simpelweg eens accepteren dat andere landen een hoger standaardniveau hebben'', doceerde hij met ingehouden woede. En: ,,Het is geen kwestie van een buitenlandse coach inhuren, en hupsakee: Pakistan zit weer op de troon. Zoiets heeft tijd nodig; dat gaat niet van de ene op de andere dag.''

Zijn woorden vonden geen gehoor. Hoofdschuddend hoorde het perslegertje de analyse aan van de coach, die zondag voor de laatste keer langs de lijn staat bij Pakistan. Oltmans op zijn beurt knipperde al niet eens meer met zijn ogen, toen hij kort daarop de vraag voorgelegd kreeg waarom zijn ploeg niet met vijf spitsen had gespeeld. ,,Twintig, dertig jaar geleden had dat misschien nog gekund, maar toen speelden we nog op natuurgras, zoals u wellicht ook weet.''

Moed putte Oltmans uit het feit dat Nederland (,,De beste ploeg van dit toernooi'') zich in de 115de officiële ontmoeting tussen beide landen had aangepast aan Pakistan. Zo pendelde sterspeler Teun de Nooijer op en neer tussen aanval en middenveld, en moest laatste man Geert-Jan Derikx boeten voor zijn twee flaters tegen India (5-4); hij wisselde van positie met linksachter Jesse Mahieu. Die omzettingen sorteerden effect.

Uitblinker Floris Evers kon zich naderhand niet vinden in zijn uitverkiezing tot man of the match. ,,Jullie hebben de verkeerde gekozen'', sprak hij kort na afloop in de microfoon. Niet hij, maar jubilaris Delmee had volgens de 21-jarige middenvelder recht op de ereprijs. De 31-jarige aanvoerder, international sinds januari 1994, speelde een gedegen wedstrijd in zijn driehonderdste interland. Delmee vierde zijn mijlpaal door twee minuten voor tijd het vierde doelpunt voor zijn rekening te nemen: een strafcorner waarbij de bal zich hobbelend een weg baande door de Pakistaanse defensie.

Delmee mag morgen proberen zijn ploeg andermaal bij de hand te nemen in het duel met mede-koploper Spanje. Het elftal van bondscoach Maurits Hendriks kwam vandaag met de schrik vrij tegen het taaie Nieuw Zeeland, dat in Lahore meer blijkt te kunnen dan het opvoeren van de traditionele Maori-oorlogsdans (The Haka) voorafgaand aan elke wedstrijd: 3-1.