Het apparaat

In het boek `Prikken en Slikken' van de gewezen wielersoigneur Willy Voet dat ik op deze plaats eerder bezongen heb als een onmisbaar naslagwerk voor jong en oud, voor amateur en professional, voor pers en supporter, is een foto afgedrukt van een ding dat in het voortreffelijk romantische wielermilieu zoals ik het gekend heb bekend stond als `Het Apparaat'. Ik was nog maar een broekie toen ik op de hoogte werd geteld van het bestaan ervan. Sterker nog, ik kreeg het ding te zien, en ik moet zeggen dat ik diep geroerd was door zowel het vernuft als de liefde waarmee het bedacht en in elkaar gezet was.

De kern bestond uit een dunne pvc-buis waarin gaten waren geboord. Hier overheen was een condoom getrokken, en aan dat condoom was een dun doorzichtig slangetje bevestigd, een darmpje, waarop allemaal zwarte schaamhaartjes waren geplakt. Kern en condoom dienden rectaal te worden ingebracht, het slangetje werd onder de balzak door naar het topje van de penis geleid, waarna met een enorme injectiespuit het ingebrachte reservoir met urine kon worden gevuld – `schone' urine, uiteraard.

Het Apparaat moet bedacht zijn na Pollentier, want die stond een kleine dertig jaar geleden met `Het Peertje' onder zijn oksel zo onhandig te prutsen boven op Alpe d'Huez dat het begon op te vallen, en hij ten slotte door de mand viel. Hoewel ik ook Het Peertje een wonder van romantisch vernuft vind, vermoed ik toch dat Het Apparaat ernstig verlichting heeft gebracht in het peloton.

Het mag sentimenteel klinken, maar ik ben mijn oude ploegmakker X tot de dag van vandaag dankbaar dat ik het volgende mocht meemaken. X won een klassieker, min of meer per ongeluk. Toen brak de paniek uit. Soigneur Y als de sodemieter terug naar het hotel om Het Apparaat te prepareren en een pot vaseline te zoeken. De verhitte koppen van X en Y staan me op het netvlies gebrand. Een uurtje later kon iedereen lang en gelukkig verder met zijn leven.

Geen haar op mijn hoofd dacht er overigens aan ooit de toevlucht te nemen tot een ding in mijn anus. Collega Z was mijn grote voorbeeld. Z leverde eens een potje urine in bij de official en zei kalm: `Dit hoeft niet naar het lab, schrijf maar op: Tonedrone'.

Maar nu is er The Original Whizzinator.

`Gebruikte Adrian Annus een valse penis?' Dit kopje boven een kort berichtje bracht me ten slotte op de homepage van een Amerikaans bedrijf. Adrian Annus is hamerslingeraar, een official vond zijn penis verdacht van kleur.

The Whizzinator is verkrijgbaar in de tinten white, tan, latino, brown, en black. Schone, synthetische urine in poedervorm alsmede warmhoudelementen completeren de kit waarvoor 115 euro moet worden neergeteld. De versie voor vrouwen is aanzienlijk goedkoper. De kit, bedacht voor de Amerikaanse sollicitatie- en delinquentenmarkt, is kennelijk niet onopgemerkt aan de sportwereld voorbij gegaan.

Ik stel vast dat de hartverwarmende huisnijverheid voorgoed verdrongen is door slap, maar levensecht silicone.

Dit is Madame Tussaud voorbij.