Geen eerwraak, maar wel degelijk moord op Gül

Eerwaak is niet het motief van de moord op de Turkse Gül in maart dit jaar. Dat bleek gisteren bij de behandeling van de zaak tegen haar echtgenoot.

Hij mag dan wel niet ,,kalm en rustig hebben overlegd'' dat hij op 12 maart zijn vrouw, de 32-jarige Gül, zou vermoorden. Maar het is de stellige overtuiging van het openbaar ministerie dat de 37-jarige M.B. wel degelijk plannen had om zijn vrouw om het leven te brengen als deze bleef weigeren zich met hem te verzoenen.

Negen jaar en tbs met dwangverpleging eiste de officier van justitie gisteren bij de inhoudelijk behandeling van de zaak tegen B. in de rechtbank in Haarlem. B. is schuldig aan moord, meende ze. Had hij twee maanden eerder immers niet een pistool gekocht, met maar liefst 44 kogels. ,,Die heb je allemaal niet nodig om zelfmoord te plegen'', aldus de officier van justitie. En had B. op het politiebureau in Koog aan de Zaan, waar hij na de moord op Gül direct naar toe was gereden, niet verklaard dat hij juist voor dat doel het wapen had aangeschaft.

B. kon het gistermiddag maar niet vatten dat niemand wil geloven dat hij tot het laatst toe had geprobeerd om zich met Gül te verzoenen. Hij was veel aan het woord. In rap Nederlands en gedreven door het idee om het misverstand dat hier sprake was van eerwraak, van moord met voorbedachte rade, eindelijk uit de wereld te helpen. Daarvoor kreeg hij wel medestanders: de officier van justitie en het Pieter Baan Centrum volgden de redenering van cultureel antropologe en turkologe C. van Eck dat eerwraak hier niet het motief is. Zijn vrouw had immers geen overspel gespeeld, ze was alleen bij hem weggelopen.

Wel was B. boos op de typering van de deskundigen van het Pieter Baan Centrum dat hij lijdt aan ,,een ernstige narcistische persoonlijkheidsstoornis, met een sterk narcistische controle behoefte en obsessieve jaloezie''. Ze stelden tbs met dwangverpleging voor. De kans dat hij bij een nieuwe relatie in herhaling zou vallen, achtten ze niet uitgesloten. ,,Daar herken ik me niet in'', zei B. en hij eiste een contra-indicatie. Hij had Gül vermoord, dat gaf hij toe. Maar hij hield van zijn vrouw.

Gül verliet vorig jaar november het huis, met hun drie kinderen. Ze had bij de politie verklaard dat haar man haar stelselmatig mishandelde. ,,Een overdreven verhaal'', aldus B. ,,Ze kende mijn grenzen. Ik sloeg haar met de vlakke hand. Ik heb haar nooit met mijn vuisten of met een voorwerp bewerkt.''

Gül was bang dat ze door hem zou worden vermoord. Zijn eer zou in het geding zijn, nu zij bij hem was weggelopen. Zij werd ondergebracht in een Blijf-van-mijn-lijfhuis in Vlissingen, ver weg van haar woonplaats Apeldoorn. Maar B. spoorde haar op en Gül vluchtte naar een ander opvangadres. Dat gebeurde in totaal vier keer. Tot hij haar via de website van de zorgverzekeraar in Koog aan de Zaan traceerde. Gül was die twaalfde maart alleen naar het politiebureau gegaan om een aanvullende verklaring af te leggen over de mishandelingen van haar man. Hij sloeg volgens haar ook de kinderen.

B. was die dag naar Koog aan de Zaan gereden. Hij parkeerde zijn auto in de buurt van het opvanghuis. ,,En daar kwam ze zo maar aanlopen , vertelde B. gistermiddag in de rechtbank. Hij had dat totaal niet verwacht en verstijfde. Hij vroeg haar in te stappen en met hem te praten. Gül draaide haar hoofd weg en liep door.

Wat er toen met B. gebeurde, kan hij nog steeds niet goed vatten. Maar hij moet zijn pistool hebben gepakt. Hij schoot twee keer vanuit het autoraam en reed vervolgens achter zijn wegrennende vrouw aan. Toen deze op de grond viel, stapte B. uit. Hij laadde het pistool door en schoot opnieuw, nu een groot aantal keren. Gül overleed ,,aan de 32 huidperforaties die de twaalf schoten veroorzaakten'', aldus het gerechtelijk onderzoek.

Maar B. had het wapen niet gekocht om haar te vermoorden, benadrukte hij gisteren. Hij had zelfmoord willen plegen. ,,Maar met zo'n flauw verhaal kan je niet op het politiebureau aankomen. Daar praat je sowieso niet over.'' Door zijn opname in het Pieter Baan Centrum kon hij dat nu wel. Ook had hij de huisarts in de maanden voorafgaand aan de moord verteld moord- en zelfmoordneigingen te hebben.

B. was gekrenkt, erkende hij. Temeer toen hij begin maart van de advocaat van mijn vrouw te horen kreeg dat deze daadwerkelijk van hem wilde scheiden. Elke kans op verzoening, op het opnieuw bij elkaar brengen van zijn gezin, leek toen verkeken.

Volgens zijn advocaat, A. Moszkowicz, kan B. vervelend en irritant zijn, heeft hij een grote mond en sterk de neiging om op voet van gelijkheid met iedereen te willen praten. Maar de conclusie van het Pieter Baan Centrum dat hij een ernstige narcistische persoonlijkheidsstoornis heeft is ,,te kort door de bocht''.

De uitspraak is op 20 december.

Maar hij hield van zijn vrouw.