Van de Veerdonk blijft komische dwaas

Mark van de Veerdonk is iemand die zich afvraagt waarom een begrafenisstoet altijd voorrang heeft (,,'t is toch al te laat?'') en wat in vredesnaam supergevoelige condooms zijn: ,,Blijven die nog een half uur met het meisje praten?'' Hij is, kortom, een komiek die met hagel schiet – in de wetenschap dat er altijd wel weer genoeg tussen zit om doel te treffen. Ook in zijn negende programma, dat net als de vorige acht één spervuur aan grappen is. ,,Veel flauwer moet 't niet worden,'' zegt hij als terzijde, maar hij kan daarbij een tevreden grijns nauwelijks onderdrukken.

In een decor met een tafel, een stoel, een zitbank en twee lampen, die allemaal een suspense-effect krijgen, vertelt Van de Veerdonk ditmaal een zot verzinsel over een stalker. Halverwege slaat dat verhaal echter om in een fantasie over een tweelingbroer, die op bedrieglijk geloofwaardige wijze ten tonele wordt gevoerd. Ergens daaronder lijkt zelfs zoiets als een iets dieper gravend thema te schemeren, maar erg overtuigend kan ik dat niet vinden. Van de Veerdonk gunt zichzelf nu eenmaal niet de ruimte voor enige diepgang. Hij hangt nog steeds de onnozele dwaas uit, die met wereldvreemde ogen achter zijn brillenglazen de ene kwinkslag na de andere op zijn publiek afvuurt.

Het schrappen van flauwiteiten is niet zijn grote kracht, evenmin als het navertellen van E.T. of Dances with wolves. Maar daar staan een voorzitterstoespraakje in de beste Toon Hermans-traditie en nog heel veel meer vrolijke onzin tegenover.

Voorstelling: En de wereld is vierkant, door Mark van de Veerdonk. Gezien: 2/12 in de Stadsschouwburg, Utrecht. Tournee t/m 7/5/2005. Informatie: (015) 2159415 of www.mojotheater.nl