Sterke rollen in `Andromeda'

Twee jaar geleden dacht een Franse musicoloog een wereldvondst te doen. In een Venetiaans archief bestudeerde hij een anoniem overgeleverde serenata, een soort concertant bedoelde mini-opera uit de achttiende eeuw. Hierin trof hij een aria aan die, als losse compositie, al bekend was als werk van Vivaldi. Zijn voorbarige conclusie luidde: een onbekend meesterwerk. Vivaldi begint als operacomponist nog maar net ontdekt te worden. De cd met Vivaldi-aria's van Cecilia Bartoli heeft daaraan behoorlijk bijgedragen.

Het mocht niet zo zijn: Andromeda Liberata, zoals het werk heet, bleek na musicologische inspectie een coproductie van Vivaldi en een handvol tijdgenoten. De aria die het werk met zijn naam in verband bracht, Sovente il sole, is waarschijnlijk Vivaldi's enige bijdrage.

Het verhaal van de serenata is simpel: Perseus bevrijdde Andromeda uit de ketenen van een monster en verwacht in ruil hiervoor haar liefde. Zij weigert deze te geven, hoezeer haar moeder Kassiopeia, de herder Meliso en zelfs haar geliefde Daliso haar er ook van proberen te overtuigen dat ze toch voor Perseus moet kiezen. Uiteindelijk blijkt Andromeda haar twijfel slechts geveinsd te hebben om Perseus' trouw op de proef te stellen, en komt alles goed.

Het Venice Baroque Orchestra zette de herontdekte Andromeda voortreffelijk op cd, en maakt nu een reis langs enkele Nederlandse podia die zaterdag begon in De Doelen. Dat ook componisten als Albinoni en Porta delen van de serenata voor hun rekening namen, laat zich duidelijk horen. Stijl en dramatische diepgang verschillen aanzienlijk van aria tot aria, wat de voorstelling iets van een lappendeken geeft. Opvallend is ook hoe de componisten, die destijds waarschijnlijk in het orkest hebben meegespeeld, zichzelf bij het adellijke publiek in de kijker probeerden te spelen: Porta profileerde zich met flitsende cellosolo's in zijn Un occhio amabile, en Vivaldi stal de show met een lyrische vioolpartij in Sovente il sole.

De cast van deze productie is vrijwel gelijk aan die op de cd, en bijzonder sterk. Simone Kermes maakt in de titelrol indruk met genuanceerde dramatiek en aangrijpende klachten. Haar Andromeda veinst niet, maar twijfelt écht. Perseus wordt vertolkt door countertenor Max Cencic. Zijn heldere, hoge stem is een bijzonderheid om te horen, en vooral in de Vivaldi-aria Sovente il sole zorgt hij met zijn kleine, roerloze gestalte voor immense ontroering. Deze aria is zonder twijfel het hoogtepunt van de voorstelling.

Van de overige zangers is misschien Katerina Beranova als Cassiope een wat onzekere factor, maar haar aria's, waarschijnlijk van Albinoni, zijn muzikaal dan ook een stuk naïever dan de andere.

Wie gehoopt had op een échte Vivaldi-ontdekking hoeft niet te treuren. Onlangs is in een Duits archief de verloren gewaande partituur van zijn opera Motezuma teruggevonden. Concertzaal De Doelen brengt de moderne op 11 juni 2005.

Concert: Andromeda liberata coor Venice Baroque Orchestra en solisten o.l.v. Andrea Marcon. Gehoord: 4/10 De Doelen Rotterdam. Herh.: 6/12 Utrecht; 8/12 Amsterdam.