Zwarte madonna's

Op bladzijde 46 van dit maandblad, in de fotoreportage 'De bruiden van Bagdad', ziet u een foto van een geheel in zwart gehulde gedaante, die in de spiegel kijkt. Het moet een vrouw zijn. Waar kijkt zij naar? Of haar jurk goed zit? Hoopt ze nog een glimp op te vangen van haar ogen of is ze juist bang dat een haarspriet aan haar zelfgekozen isoleercel is ontsnapt? Waarom in godsnaam kijkt deze vrouw in de spiegel?

De jonge Amerikaanse fotografe die deze foto maakte, Kael Alford, werkte drie maanden in Irak, tussen de strijdende partijen in Najaf, bij de Mehdi-militie van de shi'itische opstandelingenleider Muqtada al Sadr in de sloppenwijk Sadr City in Bagdad. Haar verhaal gaat over de vrouwen van Irak. Het begint bij de mondaine vrouwen die zich niet meer in moderne kleding op straat wagen uit angst om ontvoerd te worden. Het staat even stil bij de bruidswinkel, waar alle vrouwen van Irak één keer in hun leven een witte jurk komen uitzoeken. En eindigt bij de zwarte madonna's die het dragen van de boesjija zien als de totale bevrijding van het goddeloze regime van Saddam Hussein.

Als de vrouw-voor-de-spiegel alleen is met de fotografe werpt zij haar zwarte kleed af.

Plots ontluikt een twintigjarige schoonheid.

Leyla heeft in het leven maar één droom: ze wil martelares worden.

Dat fanatisme is zo intrigerend omdat het zo totaal onbegrijpelijk is. Dit is geen Palestijnse zelfmoordenares, tot wanhoop gedreven door de uitzichtloze strijd van haar volk. Dit is geen Tsjetsjeense weduwe die zich met bommengordel laat ontploffen, omdat haar hele familie door de Russen is uitgemoord. Nee, dit is een shi'itisch meisje, dat behoorde tot de religieuze meerderheid in Irak, die door Saddam Hussein werd onderdrukt en afgeslacht. Zij trekt ten strijde tegen de Amerikaanse heidenen die haar dictator hebben verdreven. Leyla is misschien nog wel moeilijker te doorgronden dan de Marokkaan Mohammed B. die Theo van Gogh met messen heeft doorboord om Ayaan Hirsi Ali te treffen.