Wég planning

In de aanloop naar Sinterklaas speelt redacteur Hendrik Spiering nieuwe bordspelletjes. Vandaag Maharadja: rondtasten met gebonden handen.

De beoordeling van het spel Maharadja heeft bij ons thuis geleid tot diep gepeins. Vooralsnog vinden wij het spel `standaardleuk'. Maharadja is leuk, maar – zo vinden wij – óók `standaard'. Er is nog geen liefde in het spel. Waarom?

Zijn wij misschien te verwend geraakt, dat wij dit fraaie spel als `gewoontjes' ervaren? Want Maharadja, waarin alles draait om het op het juiste moment bouwen van paleizen in Indiase steden, is zeker de moeite waard: spannend en met originele vondsten in de spelregels. Dat zien wij ook wel.

De liefde voor Maharadja leeft wel elders. Een paar maanden geleden won het spel ruimschoots de Nederlandse Spellenprijs. Voor die prijs maakt een jury van echte `spelfanaten' een voordracht van acht spellen en het publiek kan vervolgens op internet een keuze maken. Een massale volksbeweging is het overigens niet: van de in totaal 422 kiezers zetten er 114 Maharadja bovenaan hun lijstje (zie www.spellenprijs.nl).

Wie zijn die kiezers? Ik vermoed dat er veel echte spelfanaten bij zijn. Spelfanaten zijn bovenal mensen met ruimhartige liefde voor bordspelen. Die gaan heus niet al na drie of vier keer spelen zeggen `Mwah, niet zó geweldig'. Nee, die spelen gerust tien of vijftien keer voor ze met een doorleefd oordeel durven komen. Die tijd zal Maharadja ten goede komen, dat geloven wij zeker. Maar na onze schamele vier keer spelen, zouden wij het dus niet op nummer één zetten. Shangrila, ook genomineerd, vonden wij toch echt leuker.

Goed. Zoals altijd in de liefde hebben wij wel een vermoeden waar het aan schort. Ongetwijfeld wordt ons voorbehoud mede veroorzaakt door de complexiteit van Maharadja. Het is wel spannend, maar het is ook moeilijk je weg te vinden. De verzuchting `Ik weet het gewoon niet!', klonk opvallend vaak aan tafel.

De bedoeling van het spel is dat je voldoende paleizen bouwt in de zeven steden waar de Maharadja langskomt. Complexiteit ontstaat omdat ook de wegen tussen die steden moeten worden `opengelegd'. Grote onzekerheid duikt op omdat de volgorde van de reis van de Maharadja plotseling kan veranderen. Ineens zit je dan met waardeloze paleizen! Verder is er veel gedoe met zes karakterkaarten, die de volgorde van de beurten bepalen en belangrijke spelvoordelen bieden. De `bouwmeester' is bijvoorbeeld telkens het laatst aan de beurt, maar betaalt dan ook aanzienlijk minder geld voor een paleis. Aan geld is altijd gebrek. En heb je dit allemaal zo'n beetje onder de knie, dan blijkt dat een ander zomaar jouw karakterkaart kan inpikken. Wég planning.

Maharadja spelen is rondtasten in een vlottend universum, waarin alles stroomt en niets blijft. En je handen zijn gebonden. Per beurt mag je maar twéé acties uitvoeren, zoals een paleis bouwen of een deel van een weg openleggen. Maar je wil telkens minstens drie dingen, merkten we, om je leven op het bord onder controle te houden. Dat mag dus niet. Die beperking maakt het spel spannend, maar het is een machteloze spanning.

Een winnende tactiek hebben wij nog niet gevonden. Veel huizen bouwen op de wegen leek ons wel belangrijk. Maar ja, vier keer gespeeld. Dat is natuurlijk nog helemaal níks!

Maharadja (Phalanx Games) ca. €40

Aantal spelers: 2-5, vanaf 12 jaar, duur ca. 90 minuten

Eminent geschikt voor: liefhebbers van complexe spellen