Liever wat kleurig plastic

Beste Sint, U weet hoezeer ik mijn best doe een goede moeder te zijn. Nu ja, soms - als de meisjes weer eens rommel hebben gemaakt - reageer ik misschien een beetje hysterisch en maak ik ze aan het huilen door dingen te schreeuwen waar ik later spijt van krijg. En oké, af en toe - als ik ook eens even een moment voor mezelf wil - stop ik een dvd in de recorder, maar echt niet alleen maar Beugelbekkie en Power Puff Girls. En het is heus niet zo dat ze elke dag als ze uit school komen een kaasstengel krijgen. In mijn speelgoedbeleid heb ik altijd rekening gehouden met de ontwikkeling van hun grove en fijne motoriek, zonder overigens hun verstandelijke en sociaal-emotionele voortgang uit het oog te verliezen.

Maar, beste Sint, wat heb ik fout gedaan? Waar is het misgegaan? Neem nu dat mooie houten poppenhuis dat u vier jaren geleden bezorgde, met die poppetjes van hout en ijzerdraad. Nooit mee gespeeld. Denk nu niet dat ik mijn dochters niet voldoende heb gestimuleerd. Maar elk jaar als er weer een miniatuurfluitketel of een miniatuurmandje uit een pakje tevoorschijn kwam, was ik de enige die verrukt zat te klappen. Had u maar dat felgekleurde poppenhuis van Playmobil gegeven, waar ze bij vriendinnetjes zo leuk mee spelen, omdat die poppetjes zo fris en modern ogen en gewoon blijven staan als je ze neerzet, in tegenstelling tot hun antroposofische soortgenoten.

Nog zoiets: de houten boerderij met natuurgetrouwe, handgeschilderde Schleich-dieren. U moet me geloven, ook ik ben van mening dat mijn dochters zo snel mogelijk in aanraking moeten komen met de natuur. Het paard, ja, dat is nog wel eens tevoorschijn gehaald, maar sinds het dier na een mislukte sprong een oor heeft verloren, is ook die onder een dikke laag stof verdwenen.

Er schijnen, beste Sint, kinderen te bestaan die uren zoet zijn met een leeg rijstpak of zandzakjes uit de betere speelgoedwinkel. Maar er moet mij toch iets van het hart: vindt u ook niet dat je een kind serieus moet nemen? Eerlijk gezegd voel ik grote wroeging dat ik destijds niet een babypop mét batterijen op het verlanglijstje zette, een die 'mama zeggen kan en huilen en snurken, in plaats van de Baby Born zónder batterijen die alleen wil plassen als je de pop met je volle gewicht op het potje perst ('Gelieve uw kind uit te leggen, dat een baby natuurlijk niet zo op het potje wordt gedrukt', meldt de gebruiksaanwijzing), en die alleen tranen huilen kan als vader er aan te pas komt om met al zijn kracht in de rechterarm van de pop te knijpen, maar niet dan nadat hij eerst met bruut geweld anderhalf flesje in de mond heeft uitgedrukt.

Daarom lieve Sint, doet u dit jaar - als goedmakertje - toch maar de batterijhond die naar je toe komt als je in je handen klapt. En graag vervanging van bewezen successen: de make-up doos en de cheerleader pompons. En vergeet u alstublieft de hakjes niet. Dat ik later niet het verwijt krijg dat ik ze nooit op hakken heb leren lopen.

Lieve groet, Monique Snoeijen

PS. Voor mij zelf graag de complete dvd-verzameling van Sex and the City.