Donovan

Van Donovan hadden we al weer acht jaar niets vernomen. De man die in de jaren zestig werd geafficheerd als het Britse antwoord op Bob Dylan, werd midden jaren negentig onder de hoede genomen van producer Rick Rubin, bekend van zijn werk met Johnny Cash. Maar ook het Britse antwoord op Cash zou Donovan Leitch niet worden. Donovan is nu eenmaal op zijn best in subtiel psychedelische, intieme liedjes die van lichtvoetige arrangementen worden voorzien. Van café-sentiment tot ballades, van Dylan Thomas-poëzie tot pastorale walsjes, Donovan beheerst het allemaal. Dat blijkt op de nieuwe cd Beat Café, die hij maakte met oudgedienden Jim Keltner op drum en Danny Thompson op basgitaar.

Opvallend is de gelijkenis tussen Donovan en hedendaagse Britse muzikanten als Belle & Sebastian: het is een soort geperverteerde onschuld die je hoort. De onschuld zit hem in de kinderlijk pure sound. Perversie schuilt in de duistere geluiden op de achtergrond. Als insecten zoemende violen, stemmen die als in een drugs-hallucinatie elkaar lijken te achtervolgen. De luie, sexy stem van Donovan laat zich er rijkelijk mee omspoelen.

Beat Café

(APR CD 1081)****