Balkenende

De Marokkaanse Hasna El Maroudi (19) bekent haar liefde voor een christen: Jan Peter Balkenende. De jongerencolumn van Spunk.

Ik heb een nieuwe vriend erbij. Hij is er nog niet van op de hoogte, maar ik hou behoorlijk van hem. Elke keer als ik mijn nieuwe vriend op de televisie zie kleur ik rood en gaat mijn hart sneller kloppen. Ik vind hem lief, zo klunzig als hij erbij staat. Ook al reiken zijn wallen tot aan Zweinstein en is zijn X-factor ver te zoeken, hij blijft mijn idool.

Voorheen had ik niet zo'n hoge pet op van onze minister-president. Buiten het feit om dat ik het CDA niet bijster interessant vond, vond ik dat meneer Bakellende met zijn neus iets te ver in Bush zijn reet zat geschoven. Wanneer ik hem quasi-intelligent op het nieuws zag praten over normen en waarden verloor ik telkens weer een beetje meer mijn interesse in politiek. Maar sinds zijn voet geheeld is, is hij bezig met een inhaalslag. Door zijn bijna-dood ervaring heeft hij Het Licht gezien.

De afgelopen weken heb ik iedereen in mijn omgeving uitleg moeten geven over de islam. Ondanks het feit dat ik er zelf ook het fijne niet vanaf weet, voelde ik een drang om een soort imam te spelen. Om op te treden als woordvoerder van de gehele moslimbevolking in Nederland. De afgelopen weken heb ik keer op keer de moord op Theo van Gogh moeten veroordelen. Overal zag of hoorde ik andere Nederlandse Marokkanen hetzelfde doen. Dankzij de afkomst van de moordenaar, waren alle Marokkanen schuldig aan de moord. Ze deelden mijn lot. Alles wat zij zeiden dacht en vond ik ook. Maar ik kon daar geen steun uit halen. Ik wilde erkenning van iemand die niet weet wat het is om onschuldig als moordenaar bestempeld te worden. Ik wilde erkenning van iemand die niet weet hoe het is om moslim, Marokkaan én Nederlander te zijn. Ik wilde erkenning van de andere kant. En daar was Hij dan. Een christen die moslims niet veroordeelt. Hij is nog onze minister-president ook.

Vanuit mijn kamer juich ik hem toe wanneer ik zie dat hij de islamitische basisschool in Uden bezoekt. Toen hij in een EU-vergadering een oproep deed om niet te huiveren voor de islam, kon ik hem wel zoenen. Weloverwogen deed hij de laatste tijd zijn uitspraken. Soms kwam hij stotterend en hakkelend tot een conclusie, maar zijn conclusie was altijd mooi. In zijn oogjes, ver verborgen achter zijn bril, zie je zijn gevoelens. In de glinstering, die eeuwige gloed in zijn kraaloogjes, zie ik dat er hoop is voor de toekomst. Vol vertrouwen sta ik achter onze minister-president. Daar waar het onze Hare Majesteit ontbreekt aan leiderschap, laat Balkenende zien dat hij een echte leider kan zijn. Hij zal ons naar een betere toekomst leiden.

Het idee van Het Nationale Kabinet om onze minister-president meer macht te geven bij een crisis lijkt me geen slecht plan. Aan ministers die constant verschillende dingen roepen hebben we niets. Wanneer er eenheid moet zijn, hebben we één sterke leider nodig. Iemand die op een respectvolle manier het kabinet tot rust kan roepen. Iemand die het land kan toespreken en waarnaar geluisterd kan worden. Niet perse omdat je het eens bent met al zijn standpunten. Niet omdat hij een geweldige charisma heeft. Nee, simpelweg omdat hij openminded is en alles wat er om zich heen gebeurt kan relativeren. Hij is de enige die Nederland met beide benen op de grond kan houden.

Meer www.spunk.nl