16 jaar en met school naar Rome

Wat denken en doen pubers als ze met schoolreis naar Rome gaan? Laura van Zuylen (16) ging begin november een week met haar klas, en schrijft een Romereisverslag.

Om één uur worden we ingecheckt op Schiphol, ik wens de inchecker een goede reis, en wij gaan naar Rome. Dit is de dag waar we al vanaf de eerste klas naar toeleven, en nu eindelijk is hij aangebroken. Iedereen heeft zin, maar de Virgin Express laat lang op zich wachten. De vlucht is heel cheap: je krijgt niet eens gratis thee, en dat hoort toch wel bij de basics. Gelukkig zijn er wel kotszakjes. Eentje inclusief kots. Maar dat is niet erg; we gaan naar Rome!

Na aankomst lopen we naar de Trevi-fontein voor een eerste indruk van Rome. Toen begon het te tintelen. Op dat moment besefte ik dat we werkelijk in Rome waren. Het was er zo mooi die avond; er klonk een onhoorbaar `aaaah'.

Maar al na 10 minuten maakte ik met een paar vrienden kennis met het beruchte Black & White: een café met tequila voor 2 euro...

Als wij terugkomen in het klooster waar wij logeren, gaat de deur van onze kamer niet open. Ik roep dat ik mijn Charlie's Angels-move wel even zal doen, en trap tegen de deur. En verdomd, hij gaat open. Met een lichte kater staan wij de volgende dag op: onze Romereis kan beginnen. Dansend wandelen wij door Rome en bezoeken verscheidene kerken. Je merkt dat de leraar het heerlijk vindt dat hij eindelijk eens geïnteresseerde leerlingen heeft. Hij vertelt heel enthousiast, maar nog steeds monotoon.

's Middags drinken we koffie op Campo dei Fiori, en bestellen in ons mooiste Italiaans een capuccino bij een jongen met één groen en één blauw oog. Hij is Brits. Maar hoe konden wij dat weten? We hebben een leuk gesprek met hem tot hij ontdekt dat we 16 jaar zijn: dan is hij ineens verdwenen.

IRRITATIES

Er ontstaan die dag wel meteen de eerste irritaties, en die worden 's avonds uitvoerig aan tafel besproken. Zonder de mensen over wie het gaat natuurlijk. Maar na een paar tequila's, wat whisky, en een shot cocaïne (het drankje, niet het poeder) in Black & White zijn we allemaal weer vriendjes, en heb ik een leuk dronkemansgesprek: ,,Als wij later in het bejaardentehuis zijn...''

De volgende dag ontdek ik op het Capitool, dat een van onze klasgenoten ontbreekt. Later hoor ik wat er is gebeurd: dronkenschap, bedreiging, kamer bevuild. Naar huis gestuurd dus. Dit doet wel iets met de sfeer. Niemand kan meer echt luisteren naar de verhalen over de Musei Capitolini, want deze klasgenoot is geliefd.

De volgende dag vertrekt onze klasgenoot, onopvallend, als in een stille triomftocht. Wij gaan naar Galleria Borghese, en dat is prachtig. Vooral het beeld van Hades en Persephone van Bernini. Je ziet dat de hele klas verstomt, voor enkele minuten alleen maar kijkt. Het marmer lijkt werkelijk te leven, omdat het beeld zoveel emotie uitstraalt: Hades' handen, die de huid van Persephone indrukken, over wier gezicht één traan rolt, langs haar linkerwang, de grijns die rond zijn lippen speelt, zelfs haar tenen lijken zich tegen hem te verzetten. Iedereen stoot elkaar om elkaar op de details te wijzen: zie je haar voetzolen, die spieren in zijn been, haar hals, haar borst. Ik had mijn klas nog nooit zo gezien, zo van iets onder de indruk. Als in een roes lopen wij het museum uit. Even zijn we alles vergeten.

's Avonds ga ik uit eten met vier vrienden. Ik voel mij de man. Ik ben de pimp en zij zijn mijn bitches. Het is heel gezellig, en we besluiten de avond met Black & White. Midden in de nacht wordt mijn kamer gewekt. Een paar jongens van de verdieping boven ons komen binnen. ,,Anybody home?'' klinkt er. Erg snel worden wij niet wakker. Waarschijnlijk door het alcoholmisbruik. Een van de jongens zegt terecht: ,,Dit is de eerste keer dat ik overloop. Het leek me juist zo spannend, maar het valt een beetje tegen.'' ,,Net als de eerste keer seks'', gaap ik.

KOPPIJN

De volgende dag dreunt een koppijn door mijn hoofd, als wij bij het Colosseum een Romeinse soldaat zien. Je kan met hem op de foto. Voor geld. Denkt hij nou werkelijk dat ik met deze kop op de foto wil? Laat staan met hem.

Als iemand mij vraagt wat ik heb gedaan die dag, besef ik dat je op een dag zoveel ziet, dat je meteen de helft weer vergeet. Want alle kerken zijn mooi, en alle borstbeelden en mozaïeken en schilderijen. Maar ze lijken ook op elkaar. Dus je onthoudt alleen het allermooiste, en het allerlelijkste.

's Avonds eten wij met de hele klas. Je merkt dat je echt naar elkaar toegroeit, want niemand is meer ontoegankelijk.

Alle leraren houden een korte speech, en zij hebben het, naar eigen zeggen, leuk met ons. Ook een van ons zegt kort iets in de trant van dat deze Romereis ons nader tot elkaar heeft gebracht, en iedereen grinnikt, maar wij weten allemaal dat het waar is. Op een gegeven moment blijven we met een klein deel van de klas over en jatten de overgebleven wijn. Een van de jongens roept: ,,Vanavond Party Hardy op kamer''. En 's nachts gaat inderdaad op onze kamer een wekker. Overmoedig doen wij het licht aan en maken ons klaar, maar opeens gaat de deur open. ,,Wat is hier aan de hand?'' vraagt de lerares. ,,We zijn erbij. Op heterdaad betrapt'' denk ik. ,,We zochten extra dekens'', zegt mijn vindingrijke vriendin. Later vertrekken wij naar de Party Hardy op kamer 8. Hier drinken wij om 3 uur 's nachts wodka met sinaasappelsap.

De volgende dag staan wij heel lang in de regen in de rij voor de Vaticani Musei. Binnen heb ik een heel heftig gesprek met een vriendin, en daar staan wij, huilend in de Sixtijnse kapel. Is er geen mooiere plaats om te huilen? Bijna iedereen heeft deze week wel één keer gehuild. Je kan het masker dat je op school draag, niet 8 dagen lang, 24 uur per dag onafgebroken dragen, dus nu komen alle emoties er uit.

Op de laatste avond wordt mijn vriendin opgebeld en hoort van alle aanslagen in Nederland. We schrikken enorm, want we hadden hier helemaal geen weet van. Hoe kan er zoveel veranderen in één week? Als je op vakantie bent, ben je zo erg van de rest van de wereld afgezonderd, lijkt het. We besluiten die avond nog te doen als of we van niets weten, en genieten van onze onwetendheid. We gaan voor de laatste keer naar Black & White, worden voor de laatste keer wakker gemaakt om 5 uur 's ochtends en drinken dan voor de laatste keer sinaasappel-wodka en lemoncello.