Grenzeloze menselijkheid

De werkelijkheid is soms curieuzer dan de meest bizarre fantasie. Een aangrijpend en prachtig voorbeeld daarvan is vanavond te zien in de op Net5 uitgezonden documentaire A Mother's Journey. De film kijkt terug op de dood van de 19-jarige joodse Yoni Jesner die bij een aanslag van een Palestijnse zelfmoordterrorist in een bus op 19 september 2002 om het leven kwam.

In de eerste helft zien en horen we reacties van moeder Marsha en familie op de aanslag en beschrijft een ooggetuige wat er na de explosie – waarbij zes mensen omkwamen – van de bus is overgebleven. Yoni, die met zijn moeder en broers in Schotland woonde, was met zijn neef Gideon in Israël om er een jaar te studeren aan een joodse hogeschool. Op die dag, vertelt Gideon, gingen ze naar familie in Tel Aviv. Ze besloten de bus te nemen in plaats van een dure taxi. In de bus staat Gideon tussen Yoni en de zelfmoordterrorist als deze zich opblaast, maar Gideon blijft ongedeerd. Yoni krijgt een stuk metaal in zijn hoofd en is hersendood als hij in het ziekenhuis aankomt.

Omdat de rest van zijn lichaam intact is, vinden Israëlische artsen Yoni een ideale orgaandonor. Moeder Marsha en familie, die in allerijl uit Schotland naar Israël zijn gevlogen, moeten niet alleen beslissen of ze Yoni's beademing stopzetten maar ook of zijn organen gebruikt mogen worden. ,,Het was een moeilijk dilemma'', zegt Marsha, ,,maar Yoni's droom was om dokter te worden en mensenlevens te redden. Nu zou hij dat na zijn dood met zijn organen toch nog kunnen doen.'' Pas later verneemt ze van een journalist dat een van zijn nieren naar een Palestijns meisje, de 8-jarige Yasmine met niet werkende nieren, is gegaan.

,,Ik dacht meteen'', zegt een broer van Yoni, ,,wat als dat meisje opgroeit en even radicaal wordt als de man die Yoni gedood heeft?''

In het resterende deel volgen we de moeder ruim een jaar later op reis naar het 8-jarige meisje vlakbij het hoofdkwartier van Yasser Arafat in Ramallah. De camera is erbij als de joodse en Palestijnse moeder elkaar met tranen in de ogen ontmoeten. ,,Ik zag mijn kind iedere dag zwakker worden'', zegt de Palestijnse. ,,Nu lacht ze weer en groeit.'' De joodse moeder: ,,Haar grootste geluk was mijn grootste verdriet.''

Net5.Doc: A Mother's Journey, Net5, 23.00-24.00u.