Bizar rollenspel van een bazig kind

Vol passie en hartstocht moet het worden, het nieuwe leven van de mooie maar verveelde echtgenote Jacqueline in de licht absurde komedie Nieuwbouw van mimegroep Levend Wild. Daarom nodigt zij haar man en de buren uit om zich in de huiskamer over te geven aan een bizar rollenspel. Ze is een arme dienstmeisje, ze is een kirrend natuurmeisje op het mos, ze is een wispelturige baas die brute sollicitatiegesprekken houdt. Het lijken verknipte beginsituaties van Intiem-romannetjes of erotische SBS-pulp: hulpbehoevende meisjes, onredelijke meesteressen, tragische heldinnen met een whiplash wier slipje is opgegeten door de wolven. Als de hoofdrolspeelster maar flink kan kronkelen op het haardkleed van dierenvellen, op de lederen poef of op de open haard gebouwd van houtblokken, haar rokje opschuivend om de smachtende billen te tonen.

Hoe goed de echtgenoot en de buren ook hun best doen, ze kunnen Jacquelines wilde fantasieën niet goed volgen. Ze zijn te geremd, te nuchter, of ze zien de noodzaak van al dat gedoe niet in. Jacqueline is steeds teleurgesteld dat de anderen het niet snappen. Zij is een bazig, wispelturig kind met een overspannen fantasie, dat de regels van het spel steeds verandert en boos is als de andere kinderen haar niet kunnen volgen.

Wie is er bang voor Virginia Woolf? van Edward Albee blijft de onontkoombare blauwdruk voor dit soort relatiedrama's. Ook Nieuwbouw kent weer een schreeuwende vrouw, een beledigende man, en een bezoekend stel dat door hen als toeschouwers en boksbal wordt gebruikt. En net als in de klassieker van Albee moet een vastgelopen huwelijk worden vlotgetrokken met gevaarlijke relatiespelletjes.

Judith Lodewijks in de hoofdrol van drama queen trekt schaamteloos alle registers open. Ze zou moeiteloos in haar eentje de voorstelling kunnen vullen, maar ze gunt gelukkig ook nog wat ruimte aan René Geerlings als de overspannen echtgenoot met de onmogelijk uitgebreide anekdotes, en Ton Heijligers als de droge, onverstoorbare buurman. Lies van der Wiel heeft een minder uitgewerkte rol als dromerig droogbloemenvrouwtje.

Levend Wild is een groep die thuishoort in de hoek der sprekende mime. Hoewel er alle ruimte is voor uitzinnig fysiek spel, wordt er volop gesproken in dit subgenre. De beoefenaars der sprekende mime zijn vooral mimers in hun werkwijze: alles zelf maken, los geconstrueerd werk voortgekomen uit improvisaties. De voorstellingen bestaan doorgaans uit een serie komische variaties op een sterk uitgangspunt, met als belangrijkste nadeel het gebrek aan spanningsopbouw. Het eerste half uur is heel geestig, vervolgens blijft alles een beetje hangen en voortsukkelen. Dat is dit keer extra jammer omdat Judith Lodewijks op geestig hysterische wijze steeds crescendeert.

Omdat de montage van regisseur Maarten Lok niet strak genoeg is, valt er na haar (anti)climaxen echter steevast een gat. Net als de personages weten de acteurs dan niet hoe ze verder moeten. Ze moeten steeds weer opnieuw beginnen, tot de rek er volledig uit is.

Voorstelling: Nieuwbouw, door Levend Wild. Regie: Maarten Lok. Spel: Judith Lodewijks, Ton Heijligers, Lies van der Wiel e.a. Gezien 1/12 Toneelschuur, Haarlem. Tournee t/m 9/2. Inl. 020 6277555 of www.viarudolphi.nl.