Gwen Stefani

Zoals Gwen Stefani op de achterkant van het hoesje van haar solodebuut Love, Angel, Music, Baby in haar kitscherige troon zit, een uitdagend sexy blik half verscholen achter haar peroxidekrullen, haar lange blote benen wijd gespreid, zo klinkt ze wanneer ze zingt. De zangeres van No Doubt heeft met haar herkenbare, kinderlijk kirrende stem, al talloze hits gescoord in het rockcircuit; op dit soloalbum is de dansvloer het doelwit. Stefani knipoogt vrijwel het hele album luchtig naar de jaren tachtig, met talloze synthesizergeluiden en brommende bassen die zo uit tv-serie Miami Vice lijken geplukt. Van Wendy en Lisa tot de musical Anatevka, en van de Japanse popcultuur tot de uitspattingen van Outkast's Andre 3000; de inspiratiebronnen van Stefani zijn veelzijdig. Maar of het nu een door reggae en hiphop geïnspireerde beat is van Dr. Dre, een houseachtige track van Nellee Hooper, een typische, minimalistische beat van de Neptunes of moddervette oldschoolhiphop van ex-vriendje Tony Kanal; Stefani klinkt met haar overrompelende zang op elk nummer alsof ze nooit anders heeft gedaan. Een speels, verleidelijk en kitscherig debuut van een rockzangeres die zichzelf op indrukwekkende wijze opnieuw heeft vormgegeven.

Gwen Stefani - Love, Angel, Music, Baby(Interscope/Universal)