André van Duin blijft in show binnen de lijntjes

Daar is Willempie weer: brommerhelm, brommer, ziekenfondsbril, scheefgeknoopte regenjas en ongearticuleerde hinniklach. Hij is, verkondigt hij trots, het oudste typetje van André van Duin. Daarna kwamen er natuurlijk nog veel méér, maar die doen er niet toe. ,,Die anderen konden toch niet komen,'' zegt hij, ,,want die zijn verzonnen.''

Willempie is een van de hits uit de carrière van André van Duin, die na zo'n elf jaar terugkeert naar het theater wegens zijn veertigjarig jubileum. In de tussentijd was hij voornamelijk werkzaam voor de televisie, waar zijn talent zienderogen verpieterde. Maar ook in deze theatershow is de televisie niet ver weg: Willempie toont op het projectiescherm een rake parodie op de saaiheid van een real life soap, en twee scènes hebben de vorm van een tv-programma (Opsporing verzocht en een quiz). Van Duin maakte zijn debuut nu eenmaal in 1964 in het tv-programma Nieuwe oogst (,,het Idols van de jaren zestig''), waarna hij ogenschijnlijk moeiteloos aan de top bleef. ,,Ik kon gaan worden wat ik wou'', zingt hij in zijn openingsliedje. ,,Maar nooit gedacht/ dat ik het zo lang blijven zou.''

Een revue, zoals vroeger, is de André van Duin Jubileumshow niet. Er is geen ballet, er zijn geen variété-nummers en ook ontbreken de sketches met een geschilderd achterdoek en een min of meer coherent verhaaltje. Veel verder dan een reeks aan elkaar geschreven moppen gaan de meeste scènetjes niet.

Zo is hier met de losse hand een avondje vriendelijk vermaak samengesteld, in een smaakvol, symmetrisch showdecor dat eveneens op de televisie is geïnspireerd. In diverse scènes blinkt Van Duin – al of niet uitgedost als Pieter van Vollenhoven en André Rieu – weer uit in zotternij, al is hij nu wat minder hilarisch ontregelend dan voorheen. Hij blijft binnen de lijntjes. En verder zingt hij als ideale schoonzoon een paar prettig stemmende liedjes, maar ook een ietwat obligate ode aan Toon Hermans en een schaamteloos sentimenteel liedje over zijn vader die zijn grootste fan was.

Naast hem staan Joke Bruijs als elegante leading lady in twee mooi gevoileerde zangsoli en de beperkte Ron Brandsteder, die voornamelijk dienst doet als presentator en mikpunt van Van Duins malicieuze grappen. Een ideaal aangever is hij in elk geval niet. Het drietal wordt begeleid door een zesmanscombo van Jan Rietman, die de showmuziek zo vet mogelijk uitsmeert. Een cabaretrevuetje, heette zoiets vroeger.

Alles is zo ingericht dat Van Duin ontspannen kan leunen op zijn reputatie. De zaal is nog maar nauwelijks opgewarmd, of hij slaagt er al met groot gemak in van balkons via parterre naar stalles een wave op gang te brengen. En ook als hij na de pauze een wel erg gemakkelijk gemaakt nummertje als stuntelende goochelaar speelt, heeft hij de lachers op zijn hand.

Ze houden van hem, en dan is zelfs het moment waarop Jan Rietman het verzoek om een roffel verstaat als een rochel, onbedaarlijk grappig.

Voorstelling: André van Duin Jubileumshow, door Joop van den Ende Theaterproducties. Regie: Guus Verstraete. Gezien: 30/11 in Koninklijk Theater Carré, Amsterdam. Tournee t/m 26/3. Inl. (0900) 3005000, of www.andrevanduin.nl