Birkin palmt liefdevol haar publiek in

Hoe existentialistisch: de diep uitgesneden hals van het zwarte T-shirt, de zwarte broek, de in het zwart geklede pianist achter een zwarte vleugel. Jane Birkin is niet meer de gewichtsloze nimf die zich kon verschuilen achter het muzikaal talent van de geniale bruut Serge Gainsbourg, in hun ademloze liefdesduet Je t'aime, moi non plus en bijna alle andere liedjes die ze als luchtig sixties-ikoon zong.

Haar geliefde Gainsbourg is nu dertien jaar dood, en Birkin had gezworen dat ze zonder zijn sturende hand nooit meer zou zingen. Maar het bloed kroop waar het niet gaan kon en inmiddels geeft ze als 58-jarige een nieuwe ademtocht aan het repertoire van haar ex-geliefde.

Arabesque heette het album dat ze in 2002 maakte met hetzelfde trio Frans-Algerijnse muzikanten dat haar nu op het podium van Carré begeleidt. Terwijl haar recentere cd Rendez-Vous minder leunt op het oude werk, bestond de artistieke uitdaging van Arabesque uit een arabisch getinte visie op Serge Gainsbourg-composities.

Een groot zangeres is Jane Birkin nog steeds niet, maar samen met altviolist Djamel Benyelles, pianist Fred Maggi en percussionist Aziz Boularouq maakte ze er gisteren in een teleurstellend matig gevuld zaal een mooie avond multicultureel chanson van. De weemoedige viool kwam direct uit de sprookjes van 1001 Nacht; slangenbezweerdersmuziek die evengoed van Disney als van een authentieke rai-muzikant afkomstig had kunnen zijn.

Jane Birkin houdt van haar muzikanten, van haar publiek en bovenal van de nagedachtenis aan haar Serge. Elisa mocht dan geschreven zijn voor Zizi Jeanmaire en Comment te dire adieu voor Françoise Hardy; Birkin claimt ze nu als liedjes die net zo goed in haar nieuwe benadering passen als de minder bekende nummers die de in 1991 overleden Serge Gainsbourg haar naliet.

Tijdens het optreden palmde ze iedereen in de zaal in met haar aankondigingen in tweetalig Franglais, las treurige poëzie van en over degenen die haar ontvielen en danste vol overgave op de uitbundige percussie bij Couleur Café. Nadat het existentialistisch zwart was verruild voor een rode cocktailjurk, gingen de haren los en kreeg ze iets van een leeftijdsloze femme fatale.

Gezien het ouderwets ijle piepstemmetje waarmee ze Baby alone in Babylone en een a capella Le Javanaise zong, was het jammer dat Jane Birkin niet meteen een handjevol dierbare kitschnummers als Ballade de Johnny-Jane en 69 Année érotique meenam.

Maar die zwoele bakvissenmuziek past niet meer bij haar gracieuze verschijning, en aan Je t'aime werd alleen nog in een ironisch commentaar gerefereerd.

Wij ook van haar.

Concert: Jane Birkin `Arabesque'. Gehoord: 29 november in Carré, Amsterdam.