U2:

Dat het mogelijk is zelfs na twee decennia popsterrendom nog te klinken als een frisse, haast naïeve beginneling, bewijst zanger Bono op het nieuwe album van U2, met het prachtige, ingetogen nummer `Sometimes you can't make it on your own', over de dood van zijn vader. De zanger die graag met veel dramatiek in de stem zingt over grootse zaken als God en De Wereld, klinkt hier ineens breekbaar, klein en persoonlijk. Niet als de wereldverbeteraar met alle wijsheid in pacht, maar als een zoon die worstelt met zijn eigen verdriet.

Het is een opvallend moment, juist omdat het album How To Dismantle An Atomic Bomb verder bij uitstek het product is van een zeer zelfverzekerde, ervaren en vanzelfsprekend allang gearriveerde popgroep. Dat U2 mooie, gelaagde popliedjes kan maken, met de stevige gitaarakkoorden van The Edge en de pathosvolle zang van Bono als belangrijkste motoren, is geen ontdekking. Voor de Marco Polo's onder de muziekliefhebbers is dit album dan ook volstrekt overbodig. U2 klinkt zó ouderwets als zichzelf, dat het soms lijkt alsof ze het halve album al een dik decennium op de plank hadden liggen.

Juist voor een groep die vaak, en met wisselend succes, nieuwe muzikale paden is ingeslagen, klinkt het nieuwe U2-album wel heel veilig en behoudend. Dat de groep het opzichtige geflirt met electro en pop helemaal in de ban heeft gedaan om zich te focussen op haar muzikale oerkoers – melodische, meeslepende voetbalstadionrock die bol staat van politieke en religieuze pretenties – is toe te juichen. Maar van de weeromstuit blijft de groep nu wel érg hangen in de geborgenheid van het verleden en formules die zich al bewezen hebben, alleen dan wat gladder en helderder geproduceerd.

Het zijn nummers als `Love and peace or else', met een stuwende, modderige baslijn, gruizige drums en smerig scheurende gitaarriffs, en de prettige punkpoprock van de eerste single `Vertigo', die het hoge kabbelgehalte van dit album doorbreken, en wellicht ook een glimp laten zien van wat te verwachten valt in de toekomst. Dat is in elk geval te hopen, want hoewel dit album prettig wegluistert, mist het verder elke vorm van urgentie. En ik vrees dat je juist pathosrocker Bono niet erger kunt beledigen.

How To Dismantle An Atomic Bomb

(Island/Universal)