Theo Nijland

,,Hoezo zijn wij gelukkig?'' zingt Theo Nijland op zijn nieuwe cd Praag. ,,Als dit het is, wees jij dan fijn gelukkig en laat mij lekker tobben...'' Het is weer zo'n staaltje snijdend sarcasme waarin hij excelleert, als zanger en schrijver van liedjes die in woordkeus en melodische wendingen met niemand te vergelijken zijn.

Nijland neemt meestal enige afstand van de directe emoties waarin anderen grossieren. Hij speelt een subtiel spel met de clichés van het populaire repertoire – en ook als het hem kennelijk ernst is, blijven zijn reserves overeind. ,,Als ik niet beter zou weten,'' zingt hij in een ander liedje, ,,zou ik m'n ziel en m'n zaligheid aan je cadeau doen/ jij, die me gloeiende heuvels belooft/ maar nog even niet...'' Of, in een nummer over de afwezigheid van een geliefde, dat eindigt met een fantasie over een happy end: ,,Wij krijgen elkaar met vette romantiek/ wij krijgen elkaar, wij krijgen elkaar/ luister maar naar de muziek.'' En dan barsten strijkers, blazers en toetsen los in een rijkelijk opgetuigd arrangement van producer Jakob Klaasse. Alsof het een film is.

Elk nummer op de cd Praag is een verrassing, omdat Nijland steeds een andere sfeer oproept en een ander verhaaltje vertelt. Hij kan op ijle hoogten zingen, maar duikt ook brommerig de diepte in, en zingt soms alsof hij praat, naar woorden zoekend, op filmische muziek die gelijke tred houdt met zijn grillige teksten. Ook als hij één kant van een echtelijk twistgesprek opvoert, of in wondermooie beelden de gemengde gevoelens bij een huiselijke verbouwing beschrijft.

Theo Nijland: Praag. Basta 3091502